Een waar meesterwerk: een van Carters sterkste delen tot nu toe

Deze recensie is eerder verschenen op vrouwenthrillers.nl.

Chris Carter weet zijn lezers telkens weer te shockeren. Zijn stijl is hard en direct en hij laat zonder aarzeling de meest gruwelijke scènes uit zijn pen vloeien. Met een achtergrond als forensisch psycholoog en profiler heeft hij in zijn carriëre veel gezien, en dat sijpelt door in elk boek dat hij schrijft.

Het meesterwerk is het negende deel in de serie rond rechercheur en profiler Robert Hunter. Hunter onderzoekt samen met zijn partner Carlos Garcia moordzaken die alle verbeelding te boven gaan. In dit boek bundelen de FBI en de LAPD hun krachten om een moordenaar te vinden die misdaad tot een kunstvorm heeft verheven.

Met zijn professionele achtergrond is het geen wonder dat Carter gefascineerd is door de psychologie van misdadigers. Die interesse vormt ook de basis van zijn thrillers. Hij beschrijft niet alleen hoe het onderzoek verloopt, maar duikt diep in de motieven, denkpatronen en ziekelijke drijfveren van daders. Hoewel Het meesterwerk onderdeel is van een serie, is het niet per se nodig om de eerdere delen te lezen. Carter schrijft elk verhaal zo dat nieuwe lezers moeiteloos kunnen instappen, al geeft kennis van eerdere boeken de personages nog meer diepgang. De interactie tussen Robert Hunter en Carlos Garcia blijft een van de sterkste elementen van de serie. Hunter is de analytische denker, de man die verbanden ziet waar anderen ze missen. Garcia is nuchterder, praktischer, iemand die Hunter helpt met beide benen op de grond te blijven. Hun dynamiek zorgt voor een fijne balans in een verder bijzonder donker verhaal. Carter bouwt de spanning goed op.

De bloedige openingsscène werkt als een harde klap in het gezicht van de lezer en zet meteen de toon. Daarna verandert het verhaal in een zenuwslopend kat-en-muisspel waarbij het team geconfronteerd wordt met een dader die telkens een duidelijke handtekening achterlaat. Het ontrafelen van de symboliek achter die handtekening vormt een belangrijk onderdeel van de plot. Carter strooit de aanwijzingen slim door het verhaal heen en weet de lezer telkens op het verkeerde been te zetten. De vaart in het verhaal blijft hoog dankzij korte hoofdstukken, wisselende perspectieven en cliffhangers die de lezer dwingen om steeds nog één hoofdstuk te lezen.

Het meesterwerk doet zijn titel eer aan: het is een van Carters sterkste delen tot nu toe. De Nederlandse vertalingen lopen helaas wat achter, maar dat betekent voor fans vooral dat er nog genoeg is om naar uit te kijken. Gelukkig is Chris Carter voorlopig nog lang niet uitgeschreven.