Een verhaal over eten, relaties, ontwikkeling en een snufje romantiek)

,5

Het leven van Isabella Pasternak bestaat uit eten. Zolang het maar met eten te maken heeft is het goed. Maar kookboeken zijn toch wel haar favoriet. Het is dan ook niet vreemd dat ze werkt bij een digitaal kook tijds In de hoop zo ooit haar droom te kunnen verwezenlijken: een eigen kookboek met haar naam op de cover.
Maar als ze onverwachts ineens live online een gerecht moet klaar maken gaat het mis, en lijkt haar droom ineens over de houdbaarheidsdatum heen te zijn.
Door haar beste vriend en tevens haar huisgenoot krijgt ze de mogelijkheid om als ghostwriter voor een Hollywood-ster een kookboek te schrijven.
De een houd van eten en alles wat erbij hoort, terwijl de ander niets meer dan pijnlijke herinneringen heeft van de gerechten en die niet veel meer eet dan de topjes van asperges. Kan hier dan wel een smaakvol gerecht van gemaakt worden of wordt het niet meer dan een verschroeid bordje met smeulende herinneringen.

---‐‐-------------------‐---------------‐‐-------------------‐--

Toen ik las waar dit boek overging en las dat het een boek met humor was, was ik heel erg benieuwd of de humor bij mij voelbaar zou zijn.
Ik mocht dit boek van/voor Hebban lezen om zo achter het antwoord op die vraag te komen.

Het is een heerlijke feelgood om te lezen. Heerlijk om 's avonds met een drankje en wat lekkers erbij, dit boek te lezen. Het is duidelijk te merken dat de auteur wel raad weet in de keuken. Want hoe hij over eten schrijft loopt het water je in de mond en krijg je spontaan trek.

Maar dat niet alleen, ook de struggles van Isabella waren goed uitgewerkt tot een complex gerecht met veel ingrediënten, die op het eerste gezicht niet bij elkaar lijken te passen. Maar uiteindelijk wel in balans zijn.
Molly doet qua complexheid zeker niet onder voor Isabella. Ze komt soms heel verrassend uit de hoek. Ik vond het heel goed geschreven dat je je soms aan beide personages flink kon ergeren terwijl je een paar bladzijdes later ze juist een dikke knuffel wilde geven.

Dan de humor… Er zit zeker humor in . Een altijd stukjes waren grappig maar tegelijkertijd vond ik ze ook heel zielig, (bijv. de moeder van Isabella). En zo had ik dat wel bij meer momenten waardoor het tegelijk zielig, verdrietig was maar wel op een hele humoristische manier geschreven dat je er ook om moest grinniken. Maar om andere momenten was het zeker grappig. Adam Roberts weet met zijn humoristische, luchtige en vlotte manier van schrijven toch ook zeker serieuze onderwerpen aan het licht te brengen zoals, invloed van sociale media op het eetgedrag, persoonlijke ontwikkeling, rouw, vriendschap.

Een feelgood die anders dan anders is en gewoon heerlijk om te lezen.

Echt een heerlijke feelgood, waarbij de auteur een soort lasagne heeft gecreëerd waarbij alle lagen samen al je smaakpapillen laat activeren en je er geen genoeg van kan krijgen. En je het jammer vind als je je laatste hap hebt genomen.

Ik wil Hebban en Uitgeverij Mozaïek bedanken voor het recensie exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.