Geen middlebooksyndroom voor de Rebel en de Roos

Ik heb een soft spot voor Ransom, en dat werd in dit tweede deel van de City of Fantome-serie alleen maar sterker. De rebel en de roos gaat vrijwel direct verder waar deel één eindigde. Hoewel de eerste helft van het boek langzaam voortkabbelde, gaat het in de tweede helft helemaal los.

In dit deel volgen we opnieuw elk hoofdstuk de POV van Sera of Ransom. Ver buiten de oude stad Fantome smeedt Sera plannen om de gevaarlijke Duistermagie voorgoed uit te roeien, totdat het lot haar dwingt terug te keren. Ransom kan Sera ondertussen niet uit zijn hoofd zetten, terwijl hij worstelt met zijn nieuwe rol als leider van de Dolken. Wil hij deze verantwoordelijkheid eigenlijk wel dragen, of is er nog een ander pad voor hem weggelegd?

Opnieuw staan ze lijnrecht tegenover elkaar: Ransom vecht om de Dolken en hun Duister onder controle te houden, terwijl Sera met haar orde van de Vlammen het Duister juist probeert te zuiveren met Lichtvuur. Wanneer, aangewakkerd door de beschermheilige van het volk, een opstand losbarst in het koninkrijk, worden Sera en Ransom tegen wil en dank door de koning gedwongen samen te werken. Hun wegen kruisen zich opnieuw, en het is heerlijk om te lezen hoe ze balanceren tussen hun gevoelens voor elkaar en hun botsende overtuigingen.

Het verhaal is dit keer duidelijk meer story-driven dan romantic-driven. In boek één was ik vooral gefrustreerd door de (naar mijn smaak) overdreven en herhaalde beschrijvingen van uiterlijke details en flirterige momenten. Die zijn er hier nog steeds, maar door gewenning én door de sterkere focus op plot en wereldbouw had ik daar in dit deel veel minder last van. We maken kennis met nieuwe personages, ontdekken nieuwe delen van de wereld buiten Fantome en krijgen een duidelijker beeld van Sera’s magie en wat het allemaal kan.

Vooral het ‘roadtrip’-gedeelte sprong er voor mij uit, omdat dit de ruimte bood om de overige personages echt te leren kennen. Ik kan slecht tegen bijfiguren die er alleen zijn om het plot vooruit te helpen of die eendimensionaal blijven, maar daar was hier geen sprake van. Theo, Val, Nadia en Caruso voelden stuk voor stuk levendig en gelaagd aan. Ransom is veruit het meest dynamische personage. Ik heb meer moeite met Sera. Hoewel ik haar personage in de basis prima vind, was ze in dit deel soms weer iets te naïef.

Sommige plottwists zag ik echt niet aankomen. Het einde maakte de langzame eerste helft weer goed. Het was intens, spannend en zette de toon voor wat nog gaat komen.

Dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar!