Schaduw van de Lahr door Inge de Vries

Dank aan Uitgeverij Zilverbron dat ik dit boek mocht lezen voor de blogtour!

Schaduw van de Lahr is zeker geen luchtig boek, met zijn 613 pagina’s moet je er wel even goed voor gaan zitten. De flaptekst spreekt van een historische wereld vol landschappen, symboliek en een vleugje magie. Dit is zeker aan de orde.

In het boek volgen we per hoofdstuk de twee hoofdpersonen: Dawit, een jonge lahron wonend in Ardanh met als taak de ratten in de stad te doden, en Shirin, een prinses aan het hof in Naguila. We ontmoeten eerst Dawit, die tijdens een aanval op zijn stad oog in oog komt te staan met de machtige lahr: verachtelijke wezens die chaos en vernietiging brengen in heel Jahan. Een duistere man heeft macht over de ratten en kan de lahr beheersen. De balans in Jahan is verstoort, de lahr heeft de overhand en de Reignovar is ver te zoeken. Prinses Shirin Mazal wentelt zich juist in de bescherming van de Reignovar: majestueuze adelaars brengen haar koninkrijk niets dan vrede en voorspoed. De ondergang lijkt bijna onontkoombaar.

In Jahan circuleert een boek genaamd de Reignarae. Het bevat onder andere het scheppingsverhaald en iedere respectabele familie heeft een exemplaar in huis. Shirin komt er dankzij haar zus Yzabel achter dat het wijdverspreide exemplaar niet op het origineel gebaseerd is. Er is mee gesjoemeld. In het origineel komt de volgende wijsheid naar voren: “Waar onbalans heerst doet zij haar plicht; zij wekt hem tot level”. Dit blijkt later in het boek een belangrijke rol te spelen.

Tijdens de belegering verliest Dawit zijn bewustzijn en de vreemdeling Alun red zijn leven. Deze mysterieuze jongen draagt een verzegelde brief bij zich, die hij in het verre zuiden moet bezorgen. En omdat Dawit er niets voor voelt om zich verplicht bij de vijand aan te sluiten, gaat hij met Alun mee op een avontuurlijke reis vol gevaarlijke ontdekkingen.

Het boek heeft een behoorlijk aantal plottwists die ertoe leiden dat ik denk dat het beter tot zijn recht was gekomen als het opgesplitst was in 2 of zelfs 3 boeken. Helemaal wetende dat het originele manuscript veel langer was dan deze 613 pagina’s. Dat brengt mij gelijk tot mijn kritiekpunt op dit boek: de tijdsverloop. Op driekwart van het boek zeggen twee personages tegen elkaar: “Ik heb al maandenlang het gevoel dat de gebeurtenissen sneller gaan dan mijn hersenen” “Zo voelt het precies! Alsof mijn hoofd niet kan bijhouden wat er allemaal met ons gebeurd”. Zo voelde ik mij op een gegeven moment ook. Dawit en Alun ondernamen bijvoorbeeld iets en een paar zinnen later waren we uren of zelfs dagen verder. Ik had dit dan toch liever wat meer uitgewerkt gezien, vooral in een boek waar storybuilding erg belangrijk is. Voorbeelden hiervan zijn dat Dawit en Alun op bepaalde momenten precies de juiste persoon tegen het lijf lopen of opeens gezamenlijk 6 ridders aankunnen zonder enige gevechtskennis. Het zorgt ervoor dat het soms wat ongeloofwaardig overkomt.

Desalniettemin was ik erg content met het feit dat de vrouwelijk personages zoveel aandacht kregen en niet onderdeden voor een man. Wat ook interessant was is hoe in de originele Reignarae de balans tussen man en vrouw veel eerlijker was. In de kopieën werd de vrouw ondergeschikt aan de man. Dit voelt als een reflectie op de echte wereld van nu, waarin men steeds meer die balans probeert te creëren. Het was ook duidelijk dat er goed onderzoek is gedaan naar historische aspecten zoals wapens en de werking van kruiden.

Als je van verhalen zoals ‘De brief van de koning’ en ‘De rattenvanger van Hamelen’ houd, of van een wat duistere fantasy, zou ik ook Schaduw van de Lahr aanraden. Er is geen gebrek aan magie!