CLICHE-MATIG TUSSENDOORTJE....

"Zoeken naar synoniemen voor woorden die ergens in de krochten van onze hersenen als zeeanemonen heen en weer zweven en niet willen ankeren in vaste bodem".

"Een leeftijd die natuurlijk als een tijdklok onder zijn relatie tikt".

"Gelukkig ligt die tijd van onbezonnen meebewegen op de golven van aanzwellende hormonen en aanverwante feromonen ver achter mij".

Pensionado's is een prima boek om niet na te denken en over je heen te laten komen tijdens een vakantie aan het zwembad of strand. Geen hoogdravend gedoe, een simpele schrijfstijl zonder veel opsmuk en een eenvoudig, weinig verheffend verhaal.

Drie vrienden, met Kwik, Kwek en Kwak als bijnaam, hebben de pensioengerechtigde leeftijd bereikt en ieder doet dat in zijn eigen vorm.

Rob en Vera zijn nog steeds getrouwd, maar hun relatie begint steeds duidelijkere scheuren te vertonen door het continue thuis zijn van Rob. Deze bemoeit zich overal tegenaan, maar laat na om zorgzaam te zijn voor zijn kleinkinderen en dat is de bijna doodsteek voor hun veilige bestaan.

Wouter is kortgeleden weduwnaar geworden en zoekt zijn troost in een relatie met de twintig jaar jongere Fleur, welke af en toe de beklemming ervaart van een losgeslagen oudere, die claimend en bezitterig is.

En dan Boudewijn, alleenstaand, zijn heil gezocht in Thailand en daar een vrijgezellenleven leidend met de geneugten van het leven: drank, hoeren en daarmee de relatie met zijn zoon verwaarlozend en onder druk zettend.

De drie vrienden komen in het vakantie-huis van Rob en Vera in Spanje voor een vakantie bij elkaar en ook daar blijkt door de verschillende levensstijlen onbegrip, oordeel en veroordeling naar elkaar toe te bestaan en te ontstaan.
De intermenselijke relaties worden belicht, Fleur gedraagt zich als allemansvriend en zeker naar de andere twee mannen toe en dat steekt weer de ook aanwezige partners....het geheel leidt tot onvrede, ruzie en nog grotere scheuren in de al aanwezige relatie-problemen.

"Kom op , makker, strijk eens over je betonnen hart, laat je scrupules los en ga ervoor. Verplaats je in haar! Lul! Maar ik ben een nukkig en principieel mens. Ik moet voor mezelf opkomen voor het te laat is.Het is wikken en wegen tussen mijn belang en het hare.

Van Sambeek kiest voor een luchtige sfeer in het boek en dat leidt ertoe dat de personages vlak en onuitgediept blijven en dat terwijl er veel voor te zeggen valt dit wel te doen. Het zou de betrokkenheid bij de personages vergroten en de personages lenen zich er stuk voor stuk ook voor om te verdiepen in al hun eigen emotie, verdriet, afhaken en ten onder gaan. Al met al blijft het hangen in stereotiepe persoonlijkheden zonder diepgang!

Ook de thema's in het boek: ouder worden, eenzaamheid (binnen een relatie), vriendschap, betrokkenheid en vergankelijkheid zouden meer gebaat zijn bij verdieping en meer verbinding met elkaar. Het zou het vlakke karakter van het boek goed doen en meer lading geven.

"De wortels van mijzelf mogen in de nieuwe wereld aarden in wie ik werkelijk ben. Daar vind ik mijn identiteit".

De simpele schrijfstijl wordt af en toe geforceerd opgeleukt met dan toch nog wel mooie zinnen, maar probleem is dan dat deze mooie zinnen niet aanhaken op de tekst waarin deze geplaatst zijn en dat geeft nog meer nadruk op het feit dat de tekst geprobeerd is op te leuken met niet ter zake doende meningen of uitingen.

Het boek eindigt, zoals verwacht met een nieuw weerzien van de drie vrienden en daarmee heeft het een verwacht, zonder verrassing, uitgekauwd einde.

"Er wordt getoost op de vriendschap. Hij benadrukt het gedeelde verleden en de onvoorwaardelijke betrokkenheid die decennialang door dik en dun hebben standgehouden......Er volgt een lofzang op de karakteristieken van hun verbondenheid...Kwik, Kwek en Kwak die elkaar al vanaf hun negentiende levensjaar door en door kennen. De oprechte zoektocht naar de essentie van het leven die tijdens de vele nachtelijke zuippartijen werd fijngeslepen aan elkaars meetlat.....Dilemma's en dogma's werden geslecht".

Een licht vermakelijk tussendoortje, net genoeg voor drie sterren ***