Heerlijk!

Uitgekozen vanwege de intrigerende titel; ik kende Toon Tellegen alleen als kundig dichter van dier-gerelateerde gedichten. Uit de inleiding van dit boek met een groot aantal verhalen leerde ik dat schrijver dezes nog leeft (dik in de 80), werkzaam was als huisarts en een Russische moeder had wier vader en moeder begin 20e eeuw vanuit St. Petersburg naar Nederland emigreerden. Deze Russische grootvader vertelde zijn kleinzoon (onze Toon) in zijn kinderjaren vele melancholische verhalen en sagen stammend uit het klassieke tsaristische Rusland, en deze verhalen heeft Toon (die blijkbaar een ijzeren geheugen heeft) hier verzameld. Heerlijke verhalen, bekende droefgeestige, bijna fatalistische ondertoon; ik heb ervan genoten. Om je in de stemming te brengen en de sfeer te laten proeven enkele voorbeelden:
- Het verhaal was afgelopen. Mijn grootmoeder schudde haar hoofd. “Er liep ook wel eens wat goed af, “ zei ze. Mijn grootvader keek niet op. Hij stopte zijn pijp. “Wat dan?” vroeg hij. “Nou ja, “ zei grootmoeder. “Dat weet ik niet zo gauw. “
- Mijn grootvader vertelde dat het Russisch wel elf verschillende worden voor schuld kent, zoals de eskimo’s dertig verschillende worden voor sneeuw kennen.
- Mijn grootmoeder kwam de kamer in. Mijn grootvader zuchtte. Maar dat zei niets, want hij zuchtte altijd.
- ‘Als een moeder acht kinderen heeft, of tien, of zestien en met één kind loopt het slecht af, dan houdt zij meer van hem dan van alle andere kinderen,’ zei mijn grootvader. ‘Dat is een wet. En er is er altijd een met wie het slecht afloopt. Dat is ook een wet. ‘
- ‘Van langdurige wanhoop houdt de Rus niet. Daar is volgens hem onvoldoende reden voor. Huilen in een tranendal heeft iets onzinnigs.’
Als je ervan houdt…