Té veel

Eerder las ik van haar “Het achtste leven (voor Brilka)”, dat mij vooral door het verhaal, spelend in de nog recente geschiedenis, wist te boeien. Wel merkte ik bij de bespreking van dat werk op dat “ik de wat op die van Murat Isik (Wees Onzichtbaar, zie aldaar) lijkende stijl voor lief nam, zoals ook het feit dat het verhaal duidelijk vanuit vrouwelijk perspectief geschreven is”. Welnu: voor deze roman gelden die zelfde bezwaren terwijl daarnaast het verhaal maar niet op gang lijkt te komen. Het betreft hier gebeurtenissen in het leven van vier Georgische vriendinnen met sterk verschillende achtergronden gedurende de teloorgang van de USSR onder Gorbatsjow. Ik ben tot blz 277 gekomen waarbij er nog niets pakkends is gebeurd; misschien begint het verhaal vanaf die bladzijde op gang te komen, maar ik zal het dan niet tot mij nemen omdat de schrijfstijl (met overdadig gebruik van veel overbodige bijvoeglijke naamwoorden) en het wel zeer nadrukkelijk aanwezige vrouwelijk perspectief mij verder lezen belemmerden.
Enkele voorbeelden van míj ergerende teksten dan:
“Op Dina’s gezicht tekende zich binnen een paar seconden en heel palet van emoties af: eerst paniek, daarna ontreddering, daarna walging en het verlangen om direct rechtsomkeert te maken, daarna weer moed en tenslotte het besluit om in actie te komen.“
“Ze was zo mooi, zo vol van haar ontluikende geluk, alsof het bestond uit een magische tuin met talloze planten die allemaal tegelijk in bloei stonden.“
“Ik moest mijn afschuw overwinnen, het pistool pakken en dan zo snel mogelijk naar buiten rennen, de binnenplaats op, de straat af steeds verder, naar beneden naar het Leninplein, vandaar door de bochtige, smalle steegjes naar de karavanserai, dan de trappen af naar de oever van de Mtkvari om het zware voorwerp in de rivier te gooien, in het troebele groenige water, in de hoop dat het nooit werd gevonden, dat het op de bodem van de rivier zou vergaan, nooit zou worden gebruikt en ons leven niet zou herschrijven. Maar in plaats daarvan stond ik daar maar.”
(Deze laatste zin deed voor mij eigenlijk de deur dicht…)