Al te vogelig...

Essays, meldt de ondertitel. Het eerste verhaal, getiteld “Het essay in donkere tijden”, kan inderdaad zo genoemd worden en is, wat mij betreft, het belangrijkste en treffendst geschreven onderdeel van deze bundel. Franzen geeft hierin een (door hem zelf vervaardigde, dus natuurlijk subjectieve – immers: de waarheid mag gezegd worden, maar wát is waarheid in de huidige tijd waarin alles beschreven wordt als “dat is ook maar een mening?) samenvatting van oorzaken en gevolgen van, geplande en te plannen maatregelen bij en heel wat terecht relativerende overwegingen en kanttekeningen bij de wereldwijde klimaatverandering. De volgende 14 “essays” bestaan vooral uit meer en minder aardige reisverslagen en verhalen over zijn ervaringen als vogelaar; maar om nu kennis te nemen van het feit dat Franzen grijskluifklauwieren, vorkstaartscharrelaars, secretarisvogels, koritrappen, hoornraven, oorgieren, hanenstaartwidavinken, ratelleeuweriken en Hunterse graszangers heeft waargenomen…? Het is mij alles té specialistisch, misschien dat de ware ornitholoog hier wel voldoening in kan vinden.