Vertel maar door

Op de van haar (In ieder geval voor mij) bekende wijze vertelt dit boek een periode in het leven van een kleine, Amerikaanse dorpsgemeenschap waarbij een aantal personen, die in meer en mindere mate aan elkaar verbonden zijn (via familie, huwelijk of werk) gevolgd worden. Meest betreft dit mannen en vrouwen van zestig plus, gekenmerkt door hun opvoeding, (gebrekkige) ervaring, stand en sociale (on)vaardigheden. Meerdere personen zijn al min of meer bekend uit eerdere boeken (Lucy Barton, Olive Kitteridge, Bob Burgess). Kleine en grotere anekdotes, beschrijving van eerdere trauma’s en de gevolgen daarvan, vertoon van of gebrek aan empathie – zoals Strout het beschrijft is het zo invoelbaar als wat, waarbij zij tussendoor ook veel onderkoelde humor gebruikt. Dit keer zit er zelfs een soort crime-story in verweven. Genieten voor de liefhebber (wat ik dus duidelijk ben).