Erg leuk maar helaas ook storende elementen

Na vele enthousiaste betogen van vriendinnen heb ik eindelijk Powerless gelezen. Daardoor lagen mijn verwachtingen torenhoog. Gelukkig vond ik het boek zeker leuk, maar volledig overtuigd ben ik niet.

De schrijfstijl was ontzettend fijn. Geen onnodig moeilijke termen of verwarrende worldbuilding, maar gewoon een straight to the point verhaal. Ik vloog door het boek heen en door de opbouw wilde ik ook constant doorlezen.

Het thema en de verhaallijn spraken me absoluut aan, maar echt origineel voelde het helaas niet. Het leek vooral alsof ik een kopie van The Hunger Games aan het lezen was.

Dat stoorde me wel, omdat ik daardoor bestaande beelden in mijn hoofd kreeg en geen eigen voorstelling kon maken van de wereld en personages. Aan de andere kant: ik hou van dat soort verhalen, dus qua genre past dit boek wel volledig bij mij.

Over de personages gesproken: Paedyn en Kai samen vond ik heel leuk. De slow burn was on point en er zaten echt heerlijke scènes tussen. Ik heb dan ook flink wat quotes van Kai gehighlight.

Toch voelde hun dynamiek ook wat geforceerd. Wat namelijk opviel, was de overdaad aan tropes. Het voelde alsof de auteur een checklist afwerkte en alle populaire tropes erin wilde stoppen. Dat was voor mij net iets te veel.

Het einde daarentegen, holy shit! Talk about a cliffhanger. Ik ben heel benieuwd naar deel 2 en het kat&muis spel!

Al met al heb ik echt wel met plezier gelezen, maar ik heb me ook aan een aantal dingen gestoord. Ik denk dat mijn verwachtingen simpelweg te hoog lagen..