Verleidingen van het vlees

Puur opgepakt omdat het dit jaar de Booker Prize won. Eerlijk gezegd was er niets aan dit boek dat me aansprak. Niet de titel, niet de kaft en de omschrijving op de achterkant al helemaal niet. Toch pakte het verhaal me wel meteen in het begin. We volgen István die opgroeit in een Hongaars gehucht. Het lijkt erop alsof er niets te bleven of te halen valt. De buurvrouw die hij af en toe helpt met boodschappen, waar hij een afkeer voor heeft, overvalt hem met seksuele avances. Gelaten laat István het over zich heenkomen en geeft hij toe aan de geneugten van het vlees.

De verteltoon is heel eenvoudig en kort. Al vrij snel wordt het ook heel zakelijk. Ieder hoofdstuk behandelt een belangrijk hoofdstuk in het leven van István, maar even belangrijke levensgebeurtenissen worden overgeslagen en terloops vermeld in het boek. Dat schept ruimte om te fantaseren wat hem daar overkomen is. De hoofdpersoon blijft echter hetzelfde: kort van stof. Steeds dezelfde antwoorden als "ok", "oh?" of het herhalen van de vraag die hem gesteld wordt. István leidt het leven niet, hij wordt geleidt. Dat is niet perse het recept voor een groots leven, maar deze protagonist pakt het wel zo uit.

Nu ben ik een liefhebber van het psychologische aspect van levensverhalen en kom er bekaaid van af bij dit werk van Szalay, maar tegelijkertijd is het grote ontbreken aan daadkracht en denkwerk ergens ook wel interessant. Het uitreiken van prijzen levert bijna altijd discussie op. Dat is hier niet anders. Ik bekijk het van de positieve kant en vind het leuk om iets gelezen te hebben wat ik anders nooit opgepakt zou hebben.