Een koortsachtig debuut over de grens tussen zorg en verstikking

In De waanzinpartituur sleurt Emma van Hooff je mee in het suizende hoofd van Am. Tijdens een groepssessie in een kliniek probeert zij de lezer te overtuigen: niet zij, maar haar manipulatieve moeder hoort hier thuis. Van Hooff schrijft met de precisie van een dichter; de taal is ritmisch en vol prachtige metaforen. Het tempo ligt hoog en het ontbreken van pauzes maakt het een uitdagende 'longread'. Hoewel de snelle wisselingen tussen heden en verleden soms vragen om een extra dosis concentratie, blijft het een intrigerend gedachte-experiment over een giftige moeder-dochterrelatie.

Wat kun je verwachten?
• Een beklemmende sfeer die je niet loslaat.
• Poëtische taal die uit zijn voegen barst.
• Een onbetrouwbare verteller die je constant aan het twijfelen brengt.

Dit boek vraagt wat concentratie door de lange hoofdstukken, maar de sfeer is ijzersterk. Een absolute tip voor fans van psychologische diepgang!

Een sterk debuut dat schuurt en nazingt

Dank je wel #declubvanechtelezers voor het recensie exemplaar.