Wanneer het verleden de stilte overschreewt

Soms lees je een boek dat je dwingt om te vertragen. Stilte voor de storm is geen snel verhaal, maar een psychologische roman wat het verhaal van Catherine vertelt. Na een trauma krijgt zij letterlijk geen woord meer over haar lippen. Ze lijdt aan selectief mutisme, ze hoort en ziet alles, maar kijkt naar de wereld bijna als door een glazen wand.
Hoewel Catherine naar buiten toe zwijgt, is het in haar hoofd een storm van herinneringen. Ze is constant in gesprek met Lucian, haar allesoverheersende liefde van vijftien jaar geleden. Het boek beschrijft die machteloosheid prachtig: "Er zijn geen woorden, alleen mijn dromen en de onderbrekingen door anderen." Die stilte is voor haar geen leegte, maar een houvast waar ze zich in hult om te overleven en de pijn buiten te houden.

De opbouw vraagt wat van je aandacht, maar het loont. Je schakelt tussen het heden in de kliniek, de gebeurtenissen van vier maanden geleden en de studententijd van vijftien jaar terug. Langzaam ontrafelt zich een web waarin je de mannen in haar leven leert kennen, de geduldige Sam, die altijd in de schaduw van een ander heeft gestaan, en de intense maar destructieve band met Lucian.
Opvallend genoeg was het voor mij niet het verhaal van de hoofdpersonen die de meeste indruk maakte. Mijn hart ging uit naar Harry en Ling, die elkaar tegen alle verwachtingen in vonden, maar wiens lot onlosmakelijk en tragisch verbonden is met het trauma van Catherine. Daartegenover staat de vriendengroep van Lucian, geprivilegieerde mensen met een bijna toxische loyaliteit die elkaar de hand boven het hoofd houden, wat uiteindelijk tot een onafwendbare ramp leidt.

Een emotioneel en bij vlagen zwaar boek over hoe keuzes uit het verleden doorwerken in het nu. Het liet me achter met gemengde gevoelens over de personages, maar de impact van het verhaal bleef nog dagen hangen.