Analytisch, humor en onvoorspelbaar

​Na de adrenalinekick van het eerste deel, keert Ben Koenig in 'Op de vlucht' terug met nog meer vaart, nog meer lak aan de regels en (verrassend genoeg) nog meer humor. Craven bewijst met dit vervolg dat Koenig geen eendagsvlieg is, maar een personage dat zijn eigen plek in het thrillergenre heeft verdiend

Wat Ben Koenig o.a. zo bijzonder maakt, is zijn unieke manier van denken. De analytische blik waarmee hij criminelen ontleedt en hun motieven achterhaalt, krijgt in dit deel nog meer vorm. Hij is een echte actieheld, maar wel een met een messcherp brein. De dynamiek tussen hem en Jen Draper is daarnaast een hoogtepunt. Een mengsel van diep respect en oprechte irritatie naar elkaar toe.
Craven kiest er ook in dit boek weer voor om de schurken een eigen perspectief te geven. Deze wisselingen in perspectieven, een techniek die we ook kennen uit zijn Washington Poe-serie, geven een extra dimensie aan de dreiging. Je voelt de spanning stijgen omdat je details van wat er achter de schermen broeit meekrijgt, terwijl Koenig op zijn geheel eigen, onorthodoxe wijze het mysterie ontrafelt.
Ondanks de rauwe vechtscènes en de militaire kennis (waarin Craven zich overduidelijk weer goed heeft verdiept), is er volop ruimte voor humor. Ik heb op een gegeven moment zelfs hardop moeten lachen. Die humor is essentieel; het verlicht de spanning op de juiste momenten en houdt het verhaal, ondanks de militaire en criminele thema's, luchtig en toegankelijk.
Dit is een pageturner die vraagt om een verfilming. Ben Koenig heeft zijn plek naast Jack Reacher dubbel en dwars verdient.