Schrijnend, aangrijpend, indrukwekkend mooie afsluiter

Al vanaf het eerste deel heb ik de zusjes Jasmijn en Imke in mijn hart gesloten. Ik was ook vereerd en blij verrast dat ik dit derde en tevens laatste deel van Yvonne mocht lezen. Het is tenslotte toch gebaseerd op het leven van haar en haar zusje. Het verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit Jasmijn, de oudste zus. Ze zijn nog zo jong, 9 en 7 jaar oud en hebben al zoveel meegemaakt in hun jonge leventjes. Gewend aan het leven in het kindertehuis, waar er goed voor hen gezorgd wordt, is er een pleeggezin voor hen gevonden. Gelukkig kunnen ze er samen naar toe. De auteur beschrijft zo goed waar de meisjes, elk op hun eigen manier, mee worstelen. Een christelijk gezin, waarbij de rollen voor eenieder vastliggen. Wennen aan een nieuw huis, nieuw leven, een nieuwe school en vastgestelde regels binnen het gezin, waar niet vanaf geweken mag worden. We volgen de meisjes in hun zoektocht in het leven. Wat is eerlijk en wat niet? Is het oké om je verleden te negeren en zelfs stukjes daarvan uit te wissen? En dat alles omdat je nieuwe ouders, pa en ma, bang zijn voor wat de buren zullen zeggen. Er is geen aandacht voor wat dit alles met Jasmijn en Imke doet. Ik vond het schrijnend. Moeder Ria, verslaafd aan alcohol, waardoor ze niet voor de meisjes en hun broertje Menno, die ook zeker niet vergeten mag worden, kon zorgen is geen slecht persoon. Uit heel veel spreekt de liefde voor haar ‘meissies’ en de onmacht die zij gevoeld moet hebben. En Jasmijn en Imke houden ontzettend veel van haar. De meisjes groeien op, waarbij duidelijk wordt hoe verschillend van karakter ze zijn en Imke meer tegen de gevestigde orde aanschopt dan Jasmijn, die eigenlijk al heel jong de moederrol over haar zusje heeft opgenomen. Imke, die net wat jonger is dan Jasmijn heeft ook minder herinneringen en een band met het verleden als haar grote zus. De meisjes worden volwassen en gaan hun eigen levens leiden, los van pa en ma en maken hun eigen keuzes. Ze gaan op zoek naar antwoorden. Wie is hun vader? En wat is er met broertje Menno gebeurd? Regelmatig voelde ik een traan over mijn wangen lopen tijdens het lezen. Van verdriet en van ontroering. Schrijnend en aangrijpend zijn de woorden om dit boek te omschrijven. Maar ook mooi om te zien hoe de meisjes zulke krachtige, volwassen vrouwen zijn geworden. Hoe ze dicht bij hun eigen gevoel blijven en van daaruit keuzes maken. Alle 3 de boeken hebben enorme indruk op mij gemaakt. Dit was het laatste deel. Ik ga Jasmijn en Imke missen.