Klagerig en treurig van toon zonder ergens wat luchtigheid

Het leek me een leuk boek, maar ik heb het niet uitgehoord.

Het thema van ontworteling en identiteit vind ik een interessant thema. Bijna iedereen gaat op een bepaald moment in zijn leven op zoek naar wie hij/zij is, wat is aangeboren/aangeleerd. Zeker als je kinderen krijgt, is het een logische stap om de spiegel die je voorgehouden krijgt te koppelen aan je verleden. Wie ben ik eigenlijk? De combinatie met een andere cultuur maakt het nog interessanter en ik heb dan ook destijds het boek Onzichtbaar in één keer uitgelezen.

Maar het viel tegen. De schrijver bleef maar denken dat hij moest weten wie zijn vader van binnen was, maar niemand kent zijn ouders van binnen. Vervolgens gaat hij de levenswandel van zijn vader na (deels werkelijkheid, deels ingevuld), maar de geschiedenis van een persoon zegt nog steeds niet alles over de binnenkant, dus ik raakte hierin bijna geblokkeerd. Hoewel ik de (vooral geromantiseerde) verhalen die zich afspeelden in Turkije wel mooi vond.

Het gaat over de zoon-vader relatie, daar kan ik niet veel van zeggen, maar ik begreep maar niet waarom hij dacht dat zijn identiteit volledig door zijn vader bepaald werd, hij is toch ook de helft van zijn moeder? Het lukte me niet om dit naast me neer te leggen en weer onbevangen verder te luisteren.

Er werd ook gedrag toegeschreven aan de Turkse cultuur, wat ook aan de tijdsgeest toegeschreven zou kunnen worden, lijkt mij. Er werd vroeger nou eenmaal niet veel gepraat met kinderen, ouders uit mijn tijd heb ik nog nooit gehoord over problemen, terwijl er achteraf gezien echt wel veel aan de hand kon zijn.

Mij bekroop steeds meer het gevoel van slachtofferschap. Hij was niet gelukkig en zocht het buiten zichzelf. En maar doorzoeken. Geen enkele relativering, geen luchtigheid, niet even lachen om jezelf. Totdat ik mij opeens een belangrijk lezersrecht herinnerde: het recht om een boek niet uit te lezen/luisteren:). Dat gaf verlichting.