Mooie sfeervolle vertellingen, maar een verhaal?

Het was heerlijk om naar de sfeervolle verhalen te luisteren. Ook al speelt het zich af rond 1950, toch moest ik vaak denken aan Marokko en andere Afrikaanse landen die ik beter heb leren kennen. Wat ik jammer vond, was dat de verhalen nogal zonder clou waren. Het meisje mag een klas overslaan, maar gebeurt dat ook? De zus van Amine moet trouwen, maar hoe gaat ze daarmee om? De verhalen werden niet afgerond. Op zich niet erg, in het echte leven worden dingen ook niet altijd afgerond. Maar ik kreeg hierdoor de indruk dat het allemaal verhalen waren die de schrijfster had meegemaakt en niet helemaal met elkaar in verbinding heeft gebracht. Dat vond ik jammer. Sommige anecdotes waren spannend, dan zat ik wachten tot het misliep, maar dan gebeurde er niets. Een beetje een anticimax geeft dat. Daarbij vond ik het ingwikkeld dat het verhaal dan weer vanuit de ene persoon, dan vanuit een tweede of derde persoon geschreven werd, zonder daar duidelijk in te zijn, waardoor het soms wat chaotisch was.
Maar de sfeer was prachtig. En de complexiteit van een multiculturele relatie vond ik goed beschreven en herkenbaar vanuit mijn eigen ervaring met de multoculturele relaties die ik heb gehad. Die Amine was best een goeierd eigenlijk.... Het boek was uiteindelijk boeiend genoeg om later de rest van de trilogie ook te willen lezen.