de geur van hoop

Een verhaal over Tomas en Sharon. Tomas leeft met de wetenschap. En de wetenschap dat hij zijn muze is verloren aan ongeneeslijke ziekte. Hij hoort haar nog praten als herinneringen in zijn hoofd. Hier kan ik me zelf erg in vinden ooit had ik dat ook.

"Maggie noemden altijd de tovenaar met geuren, ze was zo trots geweest op zijn laatste perfum."

Sharon leeft met een gemis en twijfel maar samen met haar beste vriend Bryan komt ze er doorheen ruzies worden opgelost en avontuur word aangegaan. Je wil blijven lezen al weet je wel wat er uiteindelijk gaat gebeuren. Toch weet Gaby Rasters me te verrassen keer op keer.

"Knorretje weet wat moeilijke dagen zijn en Poeh weet dat Knorretje er altijd voor hem zal zijn."

Een vleugje Londen neemt je mee naar films en boeken als Notting Hill, Love Actually en P.S. I love you. Je wil lachen en huilen tegelijk, afscheid nemen, verdriet, dromen, openstaan voor het leven, familie en vrienden. Een boek die je wil omarmen.

De hoofdrol van geur in plaats van zien is erg fijn. Ik geniet nu nog meer van het geurtje die ik draag. Een andere manier van Londen zien. Ik wou doorlezen niet stoppen maar ook weer niet weer beginnen omdat ik wist dat weer moest stoppen met lezen. De makkelijke schrijfstijl in combinatie met moeilijke maar herkenbare situaties kwam dit boek voor mij precies op het juiste moment. Het geeft #Shade of hope