beeldende woorden

Een verhaal vol beeldende woorden die je zelfs poëtisch kunt noemen en ik echt wist te appreciëren.

Vanaf het begin ontstaat een mysterie wanneer Amélia op zolder een boek vindt die op een dag een mysterieuze witte vlek vertoont. Gedurende haar zoektocht ontmoet ze o.a. de gravin Noémy de Borrelin. Ondanks het grote leeftijdsverschil ontstaan een onverklaarbare vriendschap. Hun vriendschap komt op losse schroeven te staan als Amèlia in het verleden van de gravin graaft. Heeft de gravin iets met dit mysterie te maken? Geleidelijk aan wordt alles ontrafeld en val je van de ene verbazing in de andere. Zelfs had ik een paar keer de reactie:” Nee!” Zo erg werd ik in het boek meegesleurd. Het verhaal is op bepaalde momenten best emotioneel.

Vriendschap en liefde wordt afgewisseld met onzekerheden, pijn en verdriet, zeg maar intens verdriet. Het verhaal bevat het allemaal. Kortom een boek om achteruit in je zetel of ligstoel te zakken en rustig te genieten. Voor liefhebbers van romans, zeker een aanrader en een verhaal die een vervolg vraagt die ik absoluut ga lezen.