Knap staaltje schrijfwerk

Op een uitstap met de trein besloot ik in mijn enthousiasme Slangenkoning te lezen. Het scheelde geen haar of ik had mijn halte in Antwerpen centraal gemist (zonde dat hebban geen smiles kent).

Vanaf de eerste pagina zit je pardoes in het verhaal en laat het je niet meer los. Je voelt onmiddellijk terug de woede tegenover bepaalde personages en het medeleven tegenover anderen, voornamelijk Floor. Ze steelt ongetwijfeld ieders hart. De twijfels en de vragen die ze zichzelf stelt, zijn er vaak waar we zelf mee te kampen hebben, wat haar zo levensecht maakt. Zeker als het over een nieuwe relatie gaat.
Ondanks alle tegenslagen blijft Floor de sterke vrouw van in slangengif. Van de andere personages leer je hun achtergrond beter kennen en wordt er veel ontraffeld met een verrasssend einde die zeker nog een vervolg vraagt.

Het thriller- en spanningsgehalte heeft Marja in dit vervolg een niveautje hoger getild, ook het psychologisch gehalte bereikt een top. Niemand blijk nog te vertrouwen te zijn waardoor jezelf aan iedereen begint te twijfelen, maar daardoor net wil je verder lezen waardoor het boek natuurlijk veel te snel uitgelezen was! Wat een knap staaltje schrijfwerk.

Ook de cover vind ik zeer geslaagd. Ik vind persoonlijk dat de covers van Marja’s Slagenkuil-serie, met kop en schouder boven al haar andere covers uitsteken.