Een verhaal om rustig van te genieten.

Waar Pepa een kleinere rol had in Christels eerste boek “Brieven van Leandra”, krijgt ze hier een mooie rol waar ik wel stiekem naar uitkeek. Ze heeft een eigenzinnig karakter dat mij ligt. De combinatie van de twee uiteenlopende karakters Ninon en Pepa worden goed gecombineerd. Net zoals ook de karakters van de twee meisjes, die opgroeiden in het instituut van Saint-Cyr, goed zijn beschreven. De tegenstrijdige persoonlijkheden die met elkaar moeten leren leven of op elkaar moeten vertrouwen, maken het boek levensecht.
Christel blijft trouw aan haar beeldende schrijfstijl en ook hier is het verhaal op zijn eigen manier emotioneel. Dit is opnieuw geen boek om snel uit te lezen, maar een verhaal om mee in de zetel te nestelen en rustig te genieten.
Het verhaal van de twee meisjes in het instituut is aangrijpend en uitgebreid vertelt waardoor ik het ietsje jammer vond dat het laatste deel over Pepa en Ninon zo kort was. Voor mij had het gerust wat uitgebreider mogen zijn. Ietsje meer over Pepa en Kemen, of over Ninon en Roland, maar dat zal de romanticus in mij zijn. Ik heb het boek zeer graag gelezen en voor mij mag er nog een boek komen met Kemen in de hoofdrol (jammer dat ik hier geen smiley kan toevoegen.)