een leven met ups en downs.

Ik vind het altijd sterk als iemand met zijn eigen verhaal naar buiten komt. Je eigen levensverhaal neerpennen, is een rollercoaster van gevoelens dat je loslaat. In dit boek voel je dit wanneer Dennis schrijft over o.a. de relatie met zijn ouders. Het is eentje met serieuze up en downs.
Naarmate het verhaal vordert, voel je ook dat Dennis een persoon is die van het leven wil proeven, iets dat niet is weggelegd voor kinderen van Jehova getuigen. Zoals elk kind geloof je in de wereld die je ouders je opdragen, maar gaandeweg begint Dennis (en terecht) alles in vraag te stellen. Wat er voor mij persoonlijk uitspringt, is zijn bekommernis hoe anderen tegenover het feit staan dat hij een Jehova Getuige is/was. Ergens ook een vorm van een zekere schaamte die mij heeft aangegrepen.
Vroeger hadden we vaak JG die aanbelden en die kregen steevast de deur tegen hun neus. Mijn ouders hadden er niet veel positiefs over te zeggen. Mijn idee over JG gaat door dit boek niet veranderen, maar ik ga wel anders kijken naar de persoon zelf omdat er vast nog personen zoekende zijn of dit wel de toekomst is die ze willen.

Bij het lezen van een autobiografie komt vaak voor dat iemand in een opsomming valt, ook hier is dit soms het geval. Sommige hoofdstukken zijn enorm vlot leesbaar en andere stukken, zoals de vele vrouwen die de revue zijn gepasseerd, geven niet echt een meerwaarde aan het verhaal. Ze zullen vast een belangrijke rol in Dennis zijn leven hebben gespeeld, maar ze hoefden niet per se vermeld te worden. Het verwonderde mij ook een klein beetje dat het verlaten uit deze, laten we het sekte noemen, vrij vlot verliep. Ik had wat meer tegenwind verwacht en blijf hierover met wat vragen zitten.

Maar Dennis weet zeker wat schrijven is, zijn vlotte schrijfstijl komt duidelijk naar boven en moet hij zeker gebruiken voor zijn debuut-thriller.