Lezersrecensie
Dolkruid eten
We zullen wel nooit uitgeschreven raken over de liefde, die telkens in nieuwe kleren in allerlei romans opduikt. Ook hier weer een liefdesroman, deze keer vol muziek en piano’s.
Het natuurgebied Kananohe, vlakbij het Duitse Hannover, maakt deel uit van de achtergrond van deze roman. Wanneer je foto’s opzoekt en een oude villa ziet die er ooit stond, terwijl er nu alpaca’s rondstruinen, kun je begrijpen waarom dit door een schrijver is opgevoerd als de paradijselijke en fantasierijke omgeving voor een jeugd.
Wonen in een eetzaal
Hannes mag van geluk spreken dat op een goeie dag zijn moeder Fritzi de stoute schoenen aantrok en reageerde op een advertentie voor de huur van één kamer van wel 90 vierkante meter. Ze had het geld niet, maar met baby Hannes wist ze de beheerder van Kananohe, Heinrich Hildebrand, te overtuigen dat zij de meest geschikte huurder was. Zo groeit Hannes op in een droomlocatie: in de eetzaal van een vervallen villa midden in een natuurgebied. Met een wat oudere verhuurder, die vol Russische en andere verhalen zit. En pianolessen. De vader is voorlopig nog niet in zicht. Maar wel Polina, de dochter van de beste vriendin van zijn moeder, die bijna dagelijks in de villa te vinden is. Die overigens haar vader ook niet kent.
Jeugdvrienden
Hannes blijkt een natuurtalent te zijn voor pianospelen, ook al houdt hij dat binnen de familie. Hij componeert een stuk speciaal voor zijn vriendinnetje – Voor Polina – en speelt de sterren van de hemel. Fritzi en Heinrich, zelf ooit een vooraanstaande pianist, zijn onder de indruk. Wanneer Hannes dertien jaar wordt vindt zijn moeder het tijd worden om hulptroepen in te roepen voor de verdere opvoeding van haar getalenteerde zoon.
Hannes en Polina worden tieners en zijn aan elkaar gewaagd en gehecht. Polina spreekt over haar verliefdheden op jongens op school, terwijl Hannes zijn brandende gevoelens voor haar niet durft uit te spreken. En waar hij nooit toe komt, lijkt wel. Waardoor de jeugdvrienden uit elkaar groeien en Hannes Polina kwijtraakt.
Piano’s sjouwen
Hannes blijft zitten met podiumangst, raakt de piano niet meer aan en neemt in Hamburg een baan als pianosjouwer, hoe iel hij ook is. Zo ontmoet hij zijn nieuwe, stoere vriend Bosch die hem alles van piano’s leert en hem inwijdt in het piano’s vervoeren. Ze versjouwen heel wat verschillende vleugels en piano’s, vertillen zich maar blijven de grote muziekinstrumenten koesteren en vervoeren. Hannes, die zijn muziek nu alleen in zijn hoofd hoort, kan niet altijd van de toetsen afblijven en interesseert zich voor het binnenste van de klankkasten. Hij krijgt de muziek niet stil, net zoals zijn verlangens naar Polina.
Hoeveel hartzeer er ook in de roman speelt, het verhaal is op zo’n luchtige en speelse manier geschreven, dat je hoogstens je adem inhoudt tijdens de scènes wanneer het er op aan komt of Hannes en Polina hun harten weer met elkaar gaan verstrengelen.
Een beetje lekkere kitsch
Het verhaal zelf schuurt tegen de kitsch aan, met eigenzinnige karakters, zoals Heinrich Hildebrand, de oudere beheerder van de villa die vol verhalen en alcohol zit, of de brute Bosch die Hannes onder zijn hoede neemt. Zelfs een gorilla op een klassenfoto speelt een bescheiden rol. Verhalen worden op de spits gedreven en vanuit een originele kant verteld. Het kader, de verlaten villa en later de stad waar Hannes allerhande piano’s tegenkomt, is weer een andere wereld, net zoals de concertzalen, die ook hun entree in de roman maken.
Voor Polina is een heerlijke roman om je zorgeloos even te koesteren in een wereld waar niet te zwaar aan zorgen wordt getild. Zowel Fritzi als Heinrich als Bosch nemen het leven zoals het komt. De enige kniezer in het boek is Hannes die een onbereikbare liefde achterna jaagt. Zo lijkt het tenminste. Een heuse roman dus, maar in een zeer prettige setting van een betoverend landgoed, muziek, piano’s, beminnelijke karakters en een plezierige verteltoon.
Takis Würger – Voor Polina (Für Polina, vert. Goverdien Hauth-Grubben), Meulenhoff, 2026
Deze bespreking is ook geplaatsts in Smitakis Boekenlust, mét leestips: https://smitakisboekenlust.com/takis-wurger-voor-polina/