Het naturalisme van G. de Maupassant.

Dramatiek in een boek dat valt binnen de naturalistische stroming in de literatuur, en binnen die stroming de pessimist. - 'Jeanne is een gevangene van haar tijd en milieu, en haar ontbreekt de kracht om zich er aan te ontworstelen. Ze wordt een sombere, depressieve vrouw, en dat terwijl het allemaal zo leuk begon. van: ' https://www.leestafel.info/guy-de-maupassant . -
Guy de Maupassant is wel kritisch bij deze gedachte, gebruikt de dienstbode als verstandige stem:
"Jeanne: 'O ik heb geen geluk gehad. Voor mij is alles verkeerd afgelopen. Het noodlot heeft zich tegen mij gekeerd. '
Maar Rosalie schudde het hoofd. 'Dat mag u niet zeggen, mevrouw. U bent de verkeerde man getrouwd, dat is alles. Je moet zo ook niet trouwen, zonder je aanstaande zelfs maar te kennen.’ " Blz. 178

Op blz 12 wordt eigenlijk al vooruit gewezen: ( op muur van het landgoed ‘De Peppels”
Toen herkende ze de rampspoeden van Pyramus en Thisbe. En ofschoon zij om de simpelheid van de tekeningen moest glimlachen, gaf het haar toch een geluksgevoel, opgenomen e zijn in di liefdesavontuur dat haar onophoudelijk zou spreken van de hoop die zij koesterde, en haar iedere nacht in haar slaap zou omzweven met zijn antieke legendarisch schoonheid.

Verwachtingen van een jonge vrouw, die weinig van de mensen kent buiten haar familie en het klooster. Wij die meerdere liefdesverhalen hebben gezien en gelezen zien aankomen welk vlees Jeanne in de kuip heeft. Voor die tijd was het wellicht dramatisch. Ik kan de uitgebreide beschrijvingen wel waarderen, me ergeren aan de slechteriken, opkijken van een snelle onherroepelijke noodlottige wending. En soms ook gniffelen om hoe en wat er gebeurt: als ik het optreden van sommige personages (de moeder, de pastoors) bekijk als groteske cabareteske actes.
Melodramatisch zijn de zinnen als: “Nu was haar ziel doordrongen van vertederde, zoete, melancholische herinneringen, van de korte levensvreugden die haar man haar vroeger had geschonken.”
“Een onophoudelijke onrust kwelde haar ziel. Zij begon door het land te dwalen. Zij wandelde hele dagen allen met de hond ‘Meurtre’ , in vaag gemijmer verloren. Soms bleef ze een hele middag hoog op de rotsen naar de zee zitten kijken. Andere keren daalde zij door de bossen naar Yport af en deed oude wandelingen, waarvan de herinnering haar achtervolgde, weer over. Wat was hij ver, at was hij ver, de tijd toen zij als jong meisje, dronken van dromen, ditzelfde land doorkruiste.”

In het laatste stuk is Jeanne zo blij met het contact en opvoeden van haar zoon dat ze niet merkt dat zij hem te veel beknelt en betuttelt, hem als een kleine jongen blijft zien. De reactie op zijn losbandige jongelingsleven en vertrek wordt zo beschreven: “De drie kasteelbewoners leefden zwijgend en somber in de doodse hel der zedelijke marteling.”

Toch gun ik Jeanne die, gezien haar positie in de lage adel, aan het leven weinig eisen stelt en haar aimabele vader deze ontwikkelingen niet.

Als het me soms even te saai was las ik wat sneller.
Leuk om weer eens een boek te lezen uit een vorige eeuw: met deels andere waarden en een ander decor. Het boek speelt zich af bij Yport, grappig, het is dezelfde omgeving als de film ‘Louise en hiver” en laatst kwam ik nog iets tegen dat op die plek speelt.
Voor zover ik me kan herinneren is dit boek anders dan de verhalen van deze schrijver die ik in mijn late tienerjaren las. Ik kan mij daar meer ‘losbandigheid’ herinneren.

Vertaling van M. Mok, 1960, titel van dat boek is nog: ‘Een vrouwenleven’