Intiem, prachtig portret.

Het is winter. De 80-jarige Max woont in een dorpje in Zuid-Duitsland. Hij is oud en hij voelt zich ook oud, er is nog maar weinig overgebleven waar hij voor leeft. Zijn beste vriend is Schorsch, hun hele leven trekken ze al samen op. Schorsch komt nogal eens bij hem op bezoek, dan zitten ze samen op de bank en geniet Schorsch van een lekker appeltje van de fruitbomen van Max. Ze zitten bij elkaar en praten niet veel. Maar dan hoort Max op een dag de doodsklok luiden en weet hij: zijn beste en enige vriend is overleden. Hij gaat naar het huis van Schorsch en zijn vrouw voor de dodenwake: tot middernacht waken de mannen, daarna de vrouwen, maar Max waakt de hele nacht. De mensen vertellen elkaar verhalen over de overledene, iedereen kent die al lang, maar het is een eerbetoon. We zien en horen alles via Max, een man die gewend is om heel weinig te zeggen maar veel te observeren en te bedenken. Dwars door alle gedachten van Max klinkt naast het verdriet om zijn overleden vriend ook steeds door dat hijzelf ook de langste tijd heeft gehad. Hij verblijft in het verleden, maar dat is weg. De tijd vliegt, alles verandert, maar dat is niet meer bij te benen voor Max en zijn leeftijdsgenoten in het dorpje. Zo’n veertig jaar geleden is een nieuwe wijk gebouwd bij het dorp, maar die mensen blijven voor de ouden “de nieuwbouw”. Max denkt terug aan alle winkels, boerderijen en cafés er vroeger waren, alles is weg. Vanuit de verte ziet het dorpje in de sneeuw er idyllisch uit, maar Max weet dat er veel is gebeurd, maar, zoals dat ging, de mensen zwegen, want waarom zou je erover praten? Als je zwijgt, bestaat het niet. Het verleden was niet een en al schoonheid, het was hard, er werd gewerkt, men praatte over het vee en het werk en verder over niets. En zeker niet over de liefde, overdenkt Max, liefde was van de duivel. Vaag voel je iets achter de vriendschap van Max en Schorsch en het wordt hier en daar aangestipt, maar nooit gezegd. Het verleden was niet mooi, maar het was het verleden van Max en hij ziet, wanneer hij uit de verte naar zijn dorpje kijkt, ook de schoonheid en hij kent alle akelige, verzwegen geheimen. Een prachtig boekje, geen actie, geen snelheid, maar wat een mooie figuur is Max. Het doet qua sfeer, omgeving en stijl erg denken aan Dunkelblum Zwijgt.