Blindheid is lastig, niet zielig

Ik vraag mij af of veel lezers de naam Mieke van Hooft kennen. Ik ken haar van boeken van lang geleden. Het boek 'Treiterkoppen' staat nog in een kast en vooral 'De suikersmoes', 'Geen geweld' en 'Straatkatten'. Boeken van 20 of dertig jaar geleden. Zelfs 'Het doorgezaagde meisje' schiet in mijn gedachten. Dat boek kocht ik ooit in de tijd dat ik nog werkzaam was in het basisonderwijs.
Dan een nieuw boek. Daar kijk je toch even van op.
Het verhaal heeft ook een bepaalde hang naar de vorige eeuw. Is het dan niet voor lezers van nu? Zeker wel.

Eva is blind, ze is elf jaar en samen met haat vijfjarige nichtje Sofie (een lastpak volgens Eva) stapt ze stiekem in de auto in de veronderstelling dat het de auto van Eva's vader is. Ze komen terecht in het bos. De bestuurder van de auto heeft niets in de gaten. Hij rijdt weg en de twee blijven in het bos achter.
Ouders zijn ongerust/ban, in paniek en uiteindelijk gaat ook de politie op zoek naar het vermiste tweetal.
Dat tweetal heeft het meer dan moeilijk vanwege de handicap van Eva.
Her verhaal wordt wisselend verteld.: vanuit Eva, maar ook van haar broer en het ongeruste thuisfront.
De nadruk in het tweede deel ligt bij de twee verdwaalden.
De vraag op de achterzijde: Komen ze nog thuis?
Mieke van Hooft kennende wel. Lees dat maar zelf.

Onder elk hoofdstukgetal staat een kleine zwart-wittekening. Die ogen wat ouderwets en passen daarom wel weer. Het zijn tekeningen van bloemen, bosvruchten en natuur. Echt nuttig zijn ze niet.

3,5 ster, maar gezien mijn opschrift is dat verhoogd naar 4. Ik vind dat wel een mooi uitgangspunt en dat verdient een verhoging.
Het boek is voor lezers van ca. 10 jaar en ouder.

Het zet misschien aan om eens een ouder boek van haar te lezen. Ik meen dat ze tegen de 100 boeken heeft geschreven.