Lezersrecensie
Het verhaal van een seriemoordenaar
Kit kent het rijmpje nog goed dat ze leerde op school:
At seventeen, Lenora Hope
Killed her sister with a rope
Stabbed her father with a knife
Took her mother’s happy life
Inmiddels is het 1983 en krijgt Lenora, die werkt als inwonende verzorger, een nieuwe opdracht. Ze verhuist naar Hope’s End om te gaan zorgen voor Lenora Hope. Inmiddels in Lenora al in de zeventig. Door verschillende ziektes en hersenbloedingen is ze grotendeels verlamd en zit in een rolstoel. Door alle verhalen die rondgaan krijgt Kit de rillingen van deze opdracht, maar door haar omstandigheden kan ze niet weigeren.
Als ze Lenora leert kennen, weet ze niet goed wat ze ervan moet denken. Maar ze vinden een manier om te communiceren: Lenora kan met haar goede hand een typemachine bedienen. En dan typt ze naar Kit: ik zal je alles vertellen.
Maar wil Kit wel weten wat er die beruchte nacht gebeurd is?
Voor ik aan dit boek begon, had ik al talloze goede verhalen gehoord. Dat is altijd gevaarlijk, want een thriller met zoveel lof kan bijna alleen maar tegenvallen. Gelukkig bleek dit niet het geval bij De enige die overbleef.
Vanaf het eerste moment zit de spanning er al goed in. Je weet al snel dat er een mysterie hangt rondom Lenora en de beruchte nacht waarin haar hele familie stierf. Dat zorgt ervoor dat er amper opbouw nodig is: je zit gelijk in het mysterie.
De situatie maakt het een klein beetje een locked-room-mysterie. Hoewel er zeker mensen van buitenaf komen naar Hope’s End en er ook veel personeel was tijdens de moorden, is het groepje verdachten toch redelijk beperkt. Dat maakt het mogelijk om zelf mee te puzzelen naar hoe het verhaal zich gaat ontvouwen.
Heel eerlijk: ik zag de ontknoping al aankomen. Ik heb zeker niet precies voorspeld hoe het zou aflopen, maar ik zat zeker in de buurt met mijn vermoedens. Dat is altijd een klein beetje jammer, want het is nog leuker als je van je stoel valt van verbazing. Maar ik wist nooit zeker of mijn vermoedens wel juist waren. En dat betekende dat ik toch de drang bleef voelen om verder te kunnen lezen.
De enige die overbleef is mijn eerste boek van Riley Sager. Het zal zeker weten niet het laatste zijn: de verslavende spanning van deze thriller doet me zeker hopen op nog veel meer!
At seventeen, Lenora Hope
Killed her sister with a rope
Stabbed her father with a knife
Took her mother’s happy life
Inmiddels is het 1983 en krijgt Lenora, die werkt als inwonende verzorger, een nieuwe opdracht. Ze verhuist naar Hope’s End om te gaan zorgen voor Lenora Hope. Inmiddels in Lenora al in de zeventig. Door verschillende ziektes en hersenbloedingen is ze grotendeels verlamd en zit in een rolstoel. Door alle verhalen die rondgaan krijgt Kit de rillingen van deze opdracht, maar door haar omstandigheden kan ze niet weigeren.
Als ze Lenora leert kennen, weet ze niet goed wat ze ervan moet denken. Maar ze vinden een manier om te communiceren: Lenora kan met haar goede hand een typemachine bedienen. En dan typt ze naar Kit: ik zal je alles vertellen.
Maar wil Kit wel weten wat er die beruchte nacht gebeurd is?
Voor ik aan dit boek begon, had ik al talloze goede verhalen gehoord. Dat is altijd gevaarlijk, want een thriller met zoveel lof kan bijna alleen maar tegenvallen. Gelukkig bleek dit niet het geval bij De enige die overbleef.
Vanaf het eerste moment zit de spanning er al goed in. Je weet al snel dat er een mysterie hangt rondom Lenora en de beruchte nacht waarin haar hele familie stierf. Dat zorgt ervoor dat er amper opbouw nodig is: je zit gelijk in het mysterie.
De situatie maakt het een klein beetje een locked-room-mysterie. Hoewel er zeker mensen van buitenaf komen naar Hope’s End en er ook veel personeel was tijdens de moorden, is het groepje verdachten toch redelijk beperkt. Dat maakt het mogelijk om zelf mee te puzzelen naar hoe het verhaal zich gaat ontvouwen.
Heel eerlijk: ik zag de ontknoping al aankomen. Ik heb zeker niet precies voorspeld hoe het zou aflopen, maar ik zat zeker in de buurt met mijn vermoedens. Dat is altijd een klein beetje jammer, want het is nog leuker als je van je stoel valt van verbazing. Maar ik wist nooit zeker of mijn vermoedens wel juist waren. En dat betekende dat ik toch de drang bleef voelen om verder te kunnen lezen.
De enige die overbleef is mijn eerste boek van Riley Sager. Het zal zeker weten niet het laatste zijn: de verslavende spanning van deze thriller doet me zeker hopen op nog veel meer!
1
Reageer op deze recensie
