Feminisme, ijshockey en muziek

Toen ik aan op glad ijs begon hoopte ik op een hartverwarmend liefdesverhaal. Maar dit boek is zo veel meer dan dat. Holland is super badass!

 
Het begin van het verhaal vond ik erg lastig. De schrijstijl was heerlijk; lekker vlot. Maar er werden zó veel personages geïntroduceerd. En dan met voornaam, bijnaam én achternaam. Ik was al snel de kluts kwijt dus ik maakte een spiekbriefje voor mezelf. Dat hielp gelukkig wel. Maar ik had hem kei en keihard nodig. En dat is eigenlijk ook het enige minpunt aan dit boek. De vele personages die allemaal bij naam worden genoemd. Verder is dit boek FAN-TAS-TISCH!

Holland staat op schaatsen sinds ze kan lopen en heeft altijd al met haar broers en hun vrienden gespeeld. Ze weet niet beter dan met jongens spelen. En dat doet ze nu nog steeds. Als enige meisje in het jongens ijshockeyteam krijgt ze best wat haat over zich heen. Maar vooral veel seksisme. IJshockey is te ruw voor meisjes, ze is een 'blamage' voor de sport. Of, 'Ze neemt een plek in waar iemand anders eigenlijk recht op heeft. Het is een jóngensijshockeyteam. Nu is er ergens een jongen die nooit kans zal maken op het eerste team omdat zij zijn plek heeft ingepikt.' Maar niks is minder waar.

Holland heeft kei en keihard getraind voor haar plekje binnen het team. En elke training, elke wedstrijd, bewijst ze weer dat ze daar thuishoort. Ze is super goed! Ze verdient die plek in het team. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ze haast te véél met de sport bezig is. Ze wil altijd op en top zijn. Goed presteren. En om dat te kunnen heeft ze een regel in het leven geroepen. Ze date niet met teamgenoten. Maar dan begint de persoon aan wie ze een hekel heeft ineens aardig te doen...

"Ik moet steeds aan Wes denken. Het is zo dubbel. Ik vind hem leuk, maar ik mag hem niet leuk vinden. Ik heb een regel. Ik ga geen relatie aan met teamgenoten. Ik mag mijn eigen regel niet overtreden."

Op glad ijs heeft zo'n lekkere verhaallijn. Echt een gevalletje enemies to lovers. Ik ship Holland en Wes zo erg. Hij is zoo lief voor haar. En ookal wordt Holland verliefd, ze blijft badass en zelfstandig en staat op voor zichzelf. Ze blijft haar eigen persoon en dat was mooi om te lezen.

Omdat Holland soms veel shit over zich heen krijgt houdt ze een blog bij, als uitlaatklep. Ze is gek op metal muziek en op haar blog combineert ze haar liefde voor ijshockey met haar liefde voor muziek. De blogposts die ze schrijft, staan gewoon in het boek. Naar mijn mening een hele leuke toevoeging. Ook met alle muzieklijstjes die ze maakt. Heerlijk!

Ik zat zo lekker in het verhaal. Ik wilde steeds doorlezen en kon echt niet stoppen. En ploep, ineens wat het verhaal afgelopen. Het boek was uit. Ik wil nog veel meer over Holland Delviss lezen! Hopelijk komt er nog een vervolg. Of twee... want ik wil geen afscheid nemen van deze personages!