Lieve Debbie...of toch niet?

Ik mocht Lieve Debbie lezen voor de LS Thriller Leesclub. Na de 3 boeken rond De Hulp en De perfecte zoon had ik het een beetje gehad met de boeken van McFadden. Maar nu was het weer eens tijd om er nog eentje te lezen.

Debbie heeft een column in de krant. Als Lieve Debbie geeft zij adviezen aan lezeressen over kleine en grote problemen. Maar het fijne leventje van Debbie stort in elkaar als zij haar baan kwijtraakt, haar dochters haar niet meer nodig blijken te hebben en haar man niet is waar hij zegt te zijn volgens de trackingapp op zijn telefoon.
Ze besluit haar eigen advies op te volgen: niet afwachten maar handelen.
Wat volgt, is een verhaal dat leest als een trein.

Alleen al voor de cover en de sprayed edges ben ik blij dat ik dit boek mocht lezen!
Wat de inhoud betreft, zien we McFadden zoals we ze kennen: korte hoofdstukken, vlotte schrijfstijl en plottwists. Ook het POV wisselt, wat het verhaal weer leuker maakt.
De personages zijn goed uitgewerkt. Ik kon me in elk van hen inleven.

Wat ik heerlijk vond aan dit boek was de humor die erin verweven zat: de adviezen van Debbie (waar ze delen had doorstreept en dan haar eigen mening er naast had gezet), haar ideeën rond de rozentuin van de buurvrouw,...
En wat betreft de plottwist: die had ik niet zien aankomen! Alles klikt mooi in elkaar en liet mij achter met open mond. Missie geslaagd dus! Heerlijk als je een boek kunt dichtslaan met zo'n bevredigend gevoel.