Tarantino’s overvolle rommelkist met filmherinneringen

Als Tarantino losgaat zijn jeugd, die A- en B-films en tv-series die hem vanaf zijn kleutertijd gevormd hebben en die uiteindelijk zijn stijl bepaalden, dan kun je er maar beter goed voor gaan zitten. Het is een boek vol namen en titels, die met de vaart van een achtervolging voorbijvliegen.

Het begin is genieten, de jonge Quentin giechelend (of zich juist muisstil houdend) in een bioscoop vol volwassenen. Omdat hij geen irritante vragen mag stellen, leert hij interpreteren. En hij leert als geen ander de reacties van een (volwassen) filmpubliek observeren en inschatten. Als hij een lange aanloop van een vrijpartij aanhaalt, schrijft hij: ‘And apparently, in my squeakiest nine-year-old voice, I asked loudly, “What do they want to do, Mom?” Which, according to my mother, made the theatre full of adults burst out laughing.’ Hij merkt wat cinema is.

Kinderzieltje
Hij ziet een reeks films die alleen voor volwassenen zijn, maar volgens zijn moeder zijn ze minder schadelijk voor een kinderzieltje dan het nieuws. (Met een uitzondering, zegt Tarantino later: Bambi.) Soms was de film slecht, maar was het kijken ervan toch een genoegen. Bij Tarantino kan dat.
Hij fileert genadeloos de prestaties van acteurs, de onwaarschijnlijkheden in een plot, maar ook: waarom een film als Taxi Driver toch werkt. Waarom sommige scenes niets bijdragen aan de film en ze toch briljant zijn. Waarom sommige acteurs niets doen en ze toch interessant zijn. ‘And sure enough, once Rip Torn exits the picture, he takes any viewer’s interest with him.’ Hij maakt duidelijk waarom de huidskleur van een acteur van enorm belang kan zijn voor de betekenis. Waarom we films niet meer kunnen zien zoals we ze in de jaren 70 zagen.
Een schat aan informatie, tussen de vele namen, die ik meestal gewoon weer snel vergat. Maar soms zie ik het voor me: hoe Henry (the Fonz) Winkler een blutte Sylvester Stallone oppikt als hij met pech langs de weg staat, op weg naar Hollywood. Hoe de hond anderhalve emmer kwijl op de achterbank achterlaat.

Krokodil
Een voorbeeld: Een onwaarschijnlijkheid in een horrorscript: ‘The hotel owner’s main forte is murdering his guests, especially sexy young females (though why any female would choose to stay at this dump is the picture’s biggest leap of faith), then disposing of the bodies by feeding them to his croc.’
Soms is het ook behoorlijk vermoeiend: Veel obscure films, veel info over (Amerikaanse) mensen, tv-series en films die ik niet ken. Ondanks hetzelfde geboortejaar en een gedeelde passie voor films vanaf een jonge leeftijd, zijn we opgegroeid in totaal verschillende werelden. Maar enkele prachtige analyse, mooie anekdotes en vooral geweldige zinnen maken die de kwaliteit van het boek bepalen.

‘Wait to cum’
Nog een paar voorbeelden: ‘Scorsese has jerked us off so hard throughout the film, now that we’re heading towards the climax, going where the whole movie has always threatened to go, we can’t wait to cum.’ Of: ‘The three dancers in the hoochie-coochie tent seem as real as a gas station toilet.’ Vermoeiend dus soms, maar alleszins de moeite waard. Een kijkje in het hoofd van een briljante filmmaker, goud waard voor iedereen die van films of scripts houdt en wil weten hoe ze werken.