Barokke rijkdom en pijnlijke nauwkeurigheid

Het jaar van de orkanen, van Jean Vautrin is een nauwelijks bekende, maar prachtige roman over de Cajuns in Louisiana. Bekroond met de Prix Goncourt 1989. Het verhaal is teder, sensueel, maar ook gewelddadig; tragisch, maar ook erg komisch; barok en erg precies. Met heldere beelden en onnavolgbare droge statements, zoals ook Reve ze kon maken. Met de geuren en kleuren van Marquez, het erbarmen van Celine, de rake observaties en de melodische taal van Toni Morrison, de hardheid van Proulx, Faulkner en Wolkers, al mijn favoriete schrijvers zie ik terug in zijn rijke stijl. Soms is het even ongemakkelijk, het patois en het (nu racistisch klinkende) taalgebruik van de zuidelijke VS, ook de eigenzinnige vertaling van Ernst Altena. Maar het geeft een geweldige couleur locale. Alsof je in de swamps bent, of op de Franse slagvelden of de bordelen van New Orleans.

Als een van de hoofdpersonen dood gaat, spelen de jazzmuzikanten gewoon dezelfde muziek, maar dan langzamer. De drank, de visioenen, de orgies van geweld en seks, alles met evenveel gevoel voor stijl en drama verteld. In twee en een halve dag uitgelezen.