Koekoeksjong

Søren Sveistrup is de Deense bedenker en scenarioschrijver van de televisieserie ‘The Killing’. Deze serie werd bekroond met verschillende internationale onderscheidingen en de uitzendrechten werden aan meer dan honderd landen verkocht. Hij haalde zijn masters in letterkunde en geschiedenis aan de universiteit van Kopenhagen. Oktober was zijn thrillerdebuut, dat later uitgebracht is als televisieserie ‘Kastanjemanden’. Ik heb van beiden enorm genoten. Ik kon het boek niet wegleggen en zelfs de serie was net zo goed als het boek en ook toen kon ik niet stoppen met kijken. Koekoeksjong is zijn tweede roman met een veer van een koekoek op de kaft. Ik ga snel beginnen aan deze dikke pil.

Rechercheur Naia Thulin is na de zaak van de moorden met kastanjepoppetjes gaan werken voor het nationaal centrum voor cybercriminaliteit. Zo heeft ze meer tijd voor haar familie en de liefde. Toch raakt ze weer verwikkeld in een moordzaak. Een moordzaak die begint met stalking en geheimzinnige berichten met het woord ‘gevonden’ en een kinderrijmpje zoals je dat gebruikt bij verstoppertje doen. Alleen bij deze moordzaak begin je niet, zoals bij verstoppertje spelen, bij één maar bij tien. Wanneer je bij één bent ben je gezien, letterlijk en figuurlijk.

Het verhaal begint onschuldig met een uitje van een schoolklas, een verstopspelletje

“Emil staat er even besluiteloos bij maar draait zich dan resoluut om en begint hardop het telversje op te zeggen. ‘Ik tel tot een en ik tel tot twee. De kip die neemt geen schoenen mee. Ik tel tot drie en vier, dat kost geen tijd. Kijk hoe de kip zijn vleugels spreidt.”

Wanneer Emil aan het zoeken is, vraagt hij zijn klasgenoten om ‘Koekoek’ te roepen zodat hij in de richting van het geluid kan zoeken.
Dit onschuldige uitje krijgt al snel een bizarre wending. Alle elementen uit dit eerste hoofdstuk komen verderop in het verhaal terug.

De schrijfstijl is heel beeldend zoals je kan verwachten van een scenarioschrijver. Het leest makkelijk, maar heeft toch ook de diepgang waar ik zelf van houd. De hoofdpersonages ontwikkelen zich verder en je krijgt ook de gevoelens mee van de personages.

‘Vanuit de deuropening kan Thulin de slapende gestalte van Le in bed zien liggen. Ze loopt voorzichtig een stukje de kamer in, zodat ze haar gezicht in het licht dat door de deur naar binnen valt kan onderscheiden op het hoofdkussen. Door haar gesloten ogen en zware ademhaling laat Thulin haar schouders weer wat zakken, en ze moet glimlachen.’

Een intiem moment in een roman die bol staat van spanning en gruwelijke moorden.
Het boek is chronologisch opgebouwd en heeft vijf delen. Alleen het eerste hoofdstuk speelt zich af in 1992. Het is een boek waar je meeleeft en meepuzzelt, je krijgt steeds een stukje informatie en wordt steeds weer op het verkeerde been gezet, tot je denkt het wel te weten en dan is er toch nog een plottwist op het einde.
Het boek dat je niet weg kan leggen en tegelijk wil je niet dat het uit is. Halverwege zakte het verhaal een beetje in en had ik zoiets van ieder spoor lijkt dood te lopen en je voert juist dan weer een nieuwe moord op? Is dat niet een beetje te veel van het goede? Maar uiteindelijk bleek het wel nodig te zijn voor de plottwist. Ik heb genoten van het boek en geef het dan ook 4 sterren.