Lezersrecensie
De jurk van Texel
Olga Hoekstra is als docent-onderzoeker verbonden aan de opleiding Creative Business van de Saxion Hogeschool in Enschede. Naast de studie Nederlands recht heeft ze ook de opleiding journalistiek gevolgd. Ze is auteur, vertaler Engels- Nederlands en freelancejournalist. Olga Hoekstra als auteur is voornamelijk bekend onder haar pseudoniem Lis Lucassen waarbij ze boeken schrijft in het new adult en paranormal romance genre. Dit zijn feelgoodboeken met expliciete seksscènes die niet bedoeld zijn als erotica op zichzelf. Daarnaast schrijft ze thrillers; Dodenweg en Nevel zijn de eerste twee delen uit een trilogie. Met De jurk van Texel debuteert ze als schrijver in het genre van de historische roman. Het is tevens de eerste roman die bij een grote uitgeverij verschijnt, HarperCollins.
De cover is prachtig vormgegeven. De kaft is verdeeld in twee delen; de bovenkant waarop je een vrouw ziet staan die uitkijkt over de zee. Je kan net aan de zijkant zien dat ze op een schip staat. De onderkant laat duidelijk Texel zien met de duinen en de vuurtoren. De titel en de naam van de schrijfster is de scheiding tussen deze twee foto’s.
Het verhaal draait om een 350 jaar oude zijden jurk die vrijwel intact wordt opgedoken. Om aan te geven hoe bijzonder dat is kan je de vergelijking trekken alsof De Nachtwacht van Rembrandt die, helemaal intact, op de zeebodem wordt gevonden en omhooggehaald. Olga Hoekstra geeft de jurk een gezicht door een verhaal te schrijven die de jurk tot leven brengt. Er zijn dus twee verhaallijnen in het verhaal. Het verhaal van Elisabeth, de dochter van een koopman, die opgroeit in een welvarend gezin. Tot het tij keert en ze wordt uitgehuwelijkt aan een Engelse handelsreiziger omdat haar vader in financiële problemen zit. Zij ziet dat totaal niet zitten. Ze kent de man niet en is niet verliefd op hem, maar haar wensen zijn ondergeschikt. Zij gaat op reis naar Amerika en haar trouwjurk reist met haar mee.
De andere verhaallijn gaat over Emilie, een archeologe, die naar Texel afreist om de jurk te onderzoeken. Dan blijkt er een groot geheim te zijn rond de jurk. Lukt het Emilie het raadsel te ontrafelen? Uiteraard is er ook daar liefde in het spel en allerlei verwikkelingen.
De hoofdstukken die spelen in het verleden en het heden wisselen elkaar af. Door het jaartal vermeld boven de hoofdstukken weet je al snel precies in welke tijd je bent. Ik vond het verhaal in het heden het meest romantische. Twee tegenpolen moeten samenwerken, tegen wil en dank en dan zijn er nog een heleboel verwikkelingen, zoals je ook vindt in een feelgood roman. Ik vind persoonlijk het historische verhaal mooier en creatief bedacht.
De schrijfstijl is makkelijk te lezen en je kan je goed in leven in het verhaal ook al blijft het wat aan de oppervlakte.
Genoeg feelgood dus in het verhaal, maar ook het dilemma rond de enorme hoeveelheid wrakken die voor Texel ligt en de vraag of deze allemaal opgegraven moeten worden. Wat gebeurt er overigens met de schatten die opgegraven worden? Horen die thuis in een museum als het Rijksmuseum of horen die op Texel? Je leert de wereld van het jutten kennen en begrijpt hun dilemma. Wat verdwijnt naar het vaste land en wat blijft er dan nog achter op het eiland. Toch had ik liever wat meer informatie gewild over de regels, geschreven en ongeschreven, op het gebied van duiken op wrakken, jutten en dergelijke. Het was naar mijn mening duidelijk een feelgood die de thema’s aanstipte maar niet echt uitwerkte.
Ik las in een interview dat het voor Olga Hoekstra wennen was om er niet maar wat op los te fantaseren, maar onderzoek te moeten doen naar historische feiten, want dat moet wel kloppen. Toch geeft ze toe dat ze de historische feiten enigszins naar haar hand gezet heeft door wat te schuiven met de tijdperiode zodat er een oorlog in het verhaal paste. Ik vind het persoonlijk erg jammer dat dit niet van tevoren is aangegeven. Doordat mijn verwachtingen anders waren, twijfel ik nu wat er echt historisch is en wat pure fantasie is.
Ik heb het verhaal met plezier gelezen maar ik had iets meer geschiedenis verwacht en wat minder feelgood. Daarom geef ik 3,5 ster voor De jurk van Texel. Ik ben benieuwd of ze nog eens een historische roman gaat schrijven en waar dit dan over gaat.
De cover is prachtig vormgegeven. De kaft is verdeeld in twee delen; de bovenkant waarop je een vrouw ziet staan die uitkijkt over de zee. Je kan net aan de zijkant zien dat ze op een schip staat. De onderkant laat duidelijk Texel zien met de duinen en de vuurtoren. De titel en de naam van de schrijfster is de scheiding tussen deze twee foto’s.
Het verhaal draait om een 350 jaar oude zijden jurk die vrijwel intact wordt opgedoken. Om aan te geven hoe bijzonder dat is kan je de vergelijking trekken alsof De Nachtwacht van Rembrandt die, helemaal intact, op de zeebodem wordt gevonden en omhooggehaald. Olga Hoekstra geeft de jurk een gezicht door een verhaal te schrijven die de jurk tot leven brengt. Er zijn dus twee verhaallijnen in het verhaal. Het verhaal van Elisabeth, de dochter van een koopman, die opgroeit in een welvarend gezin. Tot het tij keert en ze wordt uitgehuwelijkt aan een Engelse handelsreiziger omdat haar vader in financiële problemen zit. Zij ziet dat totaal niet zitten. Ze kent de man niet en is niet verliefd op hem, maar haar wensen zijn ondergeschikt. Zij gaat op reis naar Amerika en haar trouwjurk reist met haar mee.
De andere verhaallijn gaat over Emilie, een archeologe, die naar Texel afreist om de jurk te onderzoeken. Dan blijkt er een groot geheim te zijn rond de jurk. Lukt het Emilie het raadsel te ontrafelen? Uiteraard is er ook daar liefde in het spel en allerlei verwikkelingen.
De hoofdstukken die spelen in het verleden en het heden wisselen elkaar af. Door het jaartal vermeld boven de hoofdstukken weet je al snel precies in welke tijd je bent. Ik vond het verhaal in het heden het meest romantische. Twee tegenpolen moeten samenwerken, tegen wil en dank en dan zijn er nog een heleboel verwikkelingen, zoals je ook vindt in een feelgood roman. Ik vind persoonlijk het historische verhaal mooier en creatief bedacht.
De schrijfstijl is makkelijk te lezen en je kan je goed in leven in het verhaal ook al blijft het wat aan de oppervlakte.
Genoeg feelgood dus in het verhaal, maar ook het dilemma rond de enorme hoeveelheid wrakken die voor Texel ligt en de vraag of deze allemaal opgegraven moeten worden. Wat gebeurt er overigens met de schatten die opgegraven worden? Horen die thuis in een museum als het Rijksmuseum of horen die op Texel? Je leert de wereld van het jutten kennen en begrijpt hun dilemma. Wat verdwijnt naar het vaste land en wat blijft er dan nog achter op het eiland. Toch had ik liever wat meer informatie gewild over de regels, geschreven en ongeschreven, op het gebied van duiken op wrakken, jutten en dergelijke. Het was naar mijn mening duidelijk een feelgood die de thema’s aanstipte maar niet echt uitwerkte.
Ik las in een interview dat het voor Olga Hoekstra wennen was om er niet maar wat op los te fantaseren, maar onderzoek te moeten doen naar historische feiten, want dat moet wel kloppen. Toch geeft ze toe dat ze de historische feiten enigszins naar haar hand gezet heeft door wat te schuiven met de tijdperiode zodat er een oorlog in het verhaal paste. Ik vind het persoonlijk erg jammer dat dit niet van tevoren is aangegeven. Doordat mijn verwachtingen anders waren, twijfel ik nu wat er echt historisch is en wat pure fantasie is.
Ik heb het verhaal met plezier gelezen maar ik had iets meer geschiedenis verwacht en wat minder feelgood. Daarom geef ik 3,5 ster voor De jurk van Texel. Ik ben benieuwd of ze nog eens een historische roman gaat schrijven en waar dit dan over gaat.
1
Reageer op deze recensie
