Alles voor de reis

Adriaan van Dis is een van mijn favoriete schrijvers en natuurlijk ook een bekende schrijver in de Nederlandse literatuur. Hij heeft al vele prijzen gewonnen voor zijn boeken, waaronder de Gouden Uil en de Libris Literatuur prijs. Voor zijn hele oeuvre heeft hij de Constantijn Huygensprijs toegekend gekregen. Naast schrijver is hij ook journalist en televisiepresentator. Zijn ouders hadden een Indisch oorlogsverleden. Adriaan van Dis zijn beroemdste boek over Indië is wel Indische Duinen.
Ik lees zijn boeken graag, maar de luisterboeken die hij zelf ingesproken heeft, zijn ook werkelijk heel mooi. Hij heeft een bijzondere stem, die je niet snel vergeet. Ik heb ooit een boek van hem geluisterd en dat maakt dat door het lezen van Alles voor de reis ik als het ware zijn stem door het boek heen hoor.

Het verhaal gaat over een grote liefde en de nadere dood. De geliefde van het hoofdpersonage, Adriaan van Dis zelf lijkt het, is bezig aan de laatste fase van haar leven en verblijft in een hospice. Door zogenaamde matrasreizen, reizen in de verbeelding, herbeleven ze mooie avonturen.

““Ik wil weg hier, zullen we op reis gaan?” De leuning van mijn stoel tikte tegen het valhek om haar bed. “Maar waarheen dan?”. Ze pakte mijn hand “Naar de tijd dat ik nog klimmen kon.””

De hoofdstukken wisselen in lengte, sommige hoofdstukken zijn maar een paar zinnen op een bladzijde en andere hoofdstukken zijn een pagina of vijf lang. Binnen ieder hoofdstukken zorgen de witregels voor een scheiding tussen het verleden en het heden. De zinnetjes die over het hospice gaan houden je met beide benen op de grond. Toch zijn die zinnen ook vaak weer heel poëtisch en herkenbaar.

“Haar matras zuchtte. Een pomp liet haar zachtjes deinen. Het laken ademde mee. Haar heupen leken te dansen. Nee, ze zou niet doorliggen. Nog niet”

De schrijfstijl is heel zorgvuldig waarbij de woordkeuze misschien als ouderwets kan worden aangemerkt. Persoonlijk kan ik daar erg van genieten, maar het zijn woorden die je tegenwoordig vaak niet meer hoort. In dit stukje een voorbeeld, waar Eefje een aantal zaken van Adriaan bespotte.

Mijn vocabulaire (zei je nu blazertje? Het is gewoon een blauw jasje), ….”

Het is ook een boek dat je meeneemt naar een tijd van herinneringen. Ik heb nooit op deze manier afscheid kunnen nemen van mijn geliefde en stiekem was ik wel een beetje jaloers. Toch herkende ik ook veel omdat mijn geliefde fysiek niet veel meer kon de laatste jaren. Door herinneringen op te halen en samen foto's te kijken hadden we toch veel plezier. Het verhaal ademt pure liefde voor elkaar met een rauw randje, ‘gekliefde liefde’ wordt dat genoemd in het boek. Toch is het geen verdrietig boek maar een boek vol reizen en herinneringen. Ga jij ook mee op reis?

Ik kan dit boek niet anders dan 5 dikke sterren geven. Ik hoop dat Adriaan van Dis nog niet uitgeschreven is.