Moeizame moeder-dochterrelatie.

Voor de Hebbanbuzz mocht ik de debuutroman “Verbrande suiker” van Avni Doshi lezen. De schrijfster is een in de VS geboren (1982) schrijfster, dochter van Indiase immigranten. Het boek stond op de shortlist voor de Booker Prize 2020.
De ik-figuur, Antara vertelt het verhaal van haar moeder, die begint te dementeren.
Tegen het einde van het boek las ik deze zin: “Een vet verbrandend brein is een schoon brein en een dat suiker verbrandt is vuil”. Toen viel de titel op zijn plaats.

Antara is een jonge kunstenares. Zij constateert dat haar moeder Tara steeds vergeetachtiger wordt.
De relatie tussen moeder en dochter verloopt moeizaam. Maar ligt dat aan de moeder? De relatie met andere mensen om Antara heen is ook geen rozengeur en maneschijn. Zij lijkt vooral met zichzelf overhoop te liggen. Ze zoekt naar alternatieve mogelijkheden om de vergeetachtigheid te beteugelen en als ze succes lijkt te hebben met een bepaald dieet en daardoor door haar moeder geconfronteerd wordt met feiten die ze liever niet hoort, weet ze niet hoe snel ze dat dieet weer moet stoppen.
Haar gedachten wisselen af tussen het heden en haar herinneringen. Het boek kent geen logische opbouw en springt wat van de hak op de tak, zoals gedachten soms heen en weer gaan, soms afgewisseld met prachtige zinnen die iets wijsheid uitstralen en messcherp kunnen zijn.

Het boek beschrijft op een prachtige manier van de sfeer in de Indiase samenleving met zijn ongeschreven wetten, de viezigheid, de drukte en de wijze waarop men met elkaar omgaat.
Kortom: het is een boek dat niet meteen prettig leest en soms lastig te begrijpen is, maar wel heel knap en wijs is geschreven.