Aangrijpend, maar hoopvol!

Tara Johnson heeft met dit boek een geweldige prestatie geleverd. Vanaf de eerste bladzijde word je meegezogen om je vervolgens niet meer los te laten. De auteur heeft de gave om vervlogen tijden te doen herleven. Haar beeldende, zintuiglijke en veelal feitelijke beschrijvingen van de verschrikkingen van de strijd geven je het gevoel onderdeel van het verhaal te zijn: je kunt de kruitdampen als het ware ruiken, de oorverdovende en afschuwelijke geluiden van kanonnen, geweren en gewonden/stervenden om je heen horen en de chaos op het slagveld - bezaaid met verminkte en dode lichamen - voor je zien. Dit maakt het een aangrijpende en intense leeservaring.

Cassie en Gabe, beiden worstelend met hun verleden, zijn treffend geportretteerd. De gesprekken van de (hoofd)personages zijn boeiend en de toegevoegde spanning laat je soms de adem inhouden. Subtiele humor zorgt voor wat luchtigs, zonder ongepast te zijn of de gruwelijkheden te bagatelliseren.

Deze prachtige roman laat zien dat er vriendschap mogelijk is te midden van vijandschap, opbloeiende liefde te midden van haat en hoop te midden van wanhoop. 'Bidden tussen het onkruid' - geïnspireerd op een waargebeurde geschiedenis - schetst de rauwheid van de Amerikaanse Burgeroorlog met pijn, verdriet, dood en rouw tot gevolg. Het getuigt eveneens van de kracht van vergeving, waarin wérkelijke vrijheid ligt. Een aanwinst, deze schrijfster!