Een lange weg vol doorzettingsvermogen en moed

Iedereen zal het zich nog herinneren: de jaren van Corona. De wereld ging op slot. En iedereen heeft wel een situatie in zijn of haar omgeving meegemaakt die met Corona te maken had. We zijn geliefden, vrienden, kennisen en collega's kwijtgeraakt en in het ergste geval konden we daar niet eens afscheid van nemen of hen bijstaan in de laatste momenten van hun leven.
We mochten geen feestjes geven of zelfs maar bij elkaar op bezoek gaan. We droegen mondkapjes, hielden anderhalve meter afstand van elkaar en wasten onze handen wel twintig keer op een dag. En bij enig teken van keelpijn, hoesten of niezen moesten we DE TEST doen.
We bleven in onze eigen 'bubbel' van ons gezinsleven en werk. Daarbuiten mochten we een hele tijd niet komen. We gingen niet meer sporten, uit eten of op vakantie.
Maar wat als je, vlak voordat de wereld op slot werd gedraaid, aan de andere kant van de aardbol zat en dus niet meer naar huis kon? Dit overkwam Sanne en Taubu. 'De lange weg naar huis' is hun verhaal.
Sanne Zurné reist als fotojournalist de hele wereld rond en in 2019 komt ze voor een reportage terecht in Kiribati, een afgelegen eilandenrijk in Oceanië. En juist daar ontmoet ze de liefde van haar leven, Taubu. Er ontstaat een hechte relatie en wanneer Sanne terug naar huis moet, volgt natuurlijk de belofte van Taubu om naar Nederland te komen om Sanne te bezoeken. Begin maart 2020 arriveert Taubu in Nederland voor een bezoek van vier weken met de bedoeling om daarna weer terug te gaan naar Kiribati. Maar daar steekt Corona een stokje voor. In de tweede helft van maart gaan de grenzen dicht, ligt het reisverkeer stil en worden reistickets geannuleerd. Taubu kan niet terug naar huis.

Voorproefje
"Tot zover de normale gang van zaken. Opeens zitten we samen op de bank naar een ingewikkelde persconferentie over een eng virus te kijken. Ik vertaal. 'Bruno Bruins, die linker, zegt dat we thuis moeten gaan werken.' Hij zegt ook: 'Reis niet naar het buitenland.'
Waar het gesprek aan het begin van de week ging over Taubu die net in Nederland is, heeft iedereen het nu alleen nog maar over afstand houden en handen wassen. De illusie dat het virus Nederland over zou slaan had ik niet, maar dat wij beperkt zouden worden in onze vrijheid? Dat kon ik me simpelweg niet voorstellen."

In 'De lange weg naar huis' vertelt Sanne over de uitputtende zoektocht naar een mogelijkheid om haar vriend Taubu weer naar zijn eigen land te laten terugkeren. Het blijkt dat er niet echt een draaiboek was voor zulk soort situaties. De verschillende instanties werken elkaar vaak tegen maar hebben geen van allen een oplossing.

Het boek is helder en in alle duidelijkheid geschreven. Het leest als een roman maar de wetenschap dat het geen fictie is maakt dat je het op een andere manier leest. Het geeft je inzicht in een situatie die buiten alle ziekenhuisellende staat en het geeft je iets om over na te denken: "Wat als ik dat was geweest?" of: "Zouden de instanties bij een volgende epidemie beter voorbereid zijn?"

Doordat Taubu niet naar huis kon werden hij en Sanne zowat gedwongen om samen te wonen en te leven. Ze maakten er het beste van maar het was geen ideale situatie en hun relatie kwam zeker onder druk te staan. Ik heb enorm veel bewondering voor de manier waarop ze dingen hebben opgelost en zo hun relatie staande hebben kunnen houden.

Taubu heeft ontzettend veel veerkracht getoond. Hij moest zich volledig aanpassen in een vreemd land, ver weg van zijn thuis. Een vreemde taal leren, andere mensen leren kennen, andere gewoontes aanleren, onbekend voedsel leren eten. Dat is nogal wat voor iemand die nog nooit eerder een voet buiten zijn eiland heeft gezet.

Ik draag dit koppel een warm hart toe en bewonder hun doorzettingsvermogen en hun moed om niet op te geven. Om elkaar niet op te geven. Ondertussen hebben ze een gezinnetje gesticht en ik hoop dat ze nog lang van elkaar kunnen genieten.