Een pakkend verhaal

Wanneer de 17-jarige Noor eind 2012 tijdens een noodlottig ongeluk overlijdt in Oostenrijk stort de wereld in van haar ouders. Jaren geleden hebben ze ook al een dochter verloren en nu maken ze het voor de tweede keer mee. Ze hebben nu nog een zoon, Thomas.

Via een dagboekvorm neemt Maes de lezer mee in het leven van Noor die geen makkelijk leven kende. Zo werd ze gepest op school en voelde ze zich thuis ook niet op haar plek. Nergens kent ze echt een veilige plek. Via flashbacks leren we ook de ouders beter kennen en neemt Maes ons mee naar hun verleden. Hun rouwproces en verlies wordt goed vertelt en je voelt mee met de ouders en Noor. Het is niet niks wat dit gezin heeft meegemaakt, maar ook als individu toen haar ouders zelf jong waren.

Het lazaruseffect eindigt met een wending die dit ingrijpende verhaal in perspectief plaatst. Voor mij kwam hij niet geheel als verrassing, maar vond deze wel passend bij het verhaal die Maes wilde delen met zijn lezers.

Pestgedrag, rouw, verlies, hechting, hoop, vertrouwen, doorzettingsvermogen, aanvaarding en angst zijn een aantal facetten die Maes in zijn verhaal verwerkt. Zijn schrijfstijl maakt dat dit verhaal binnenkomt. Het is puur en rauw zonder een wijzende vinger. Hij laat zien wat verlies en rouw met de mens kan doen, in welke vorm dan ook. Hier ligt echt een hele grote kracht van Maes. Hij weet de lezer te betrekken bij het verhaal en de emotie is continu voelbaar tussen de regels door.

Maes heeft een eigen praktijk waar hij al 25 jaar werkt als psycho – en rouwtherapeut. Ook geeft hij les als rouw – en verliesconsulent op een school in Gent. Een opleiding die hij zelf heeft opgezet. Zijn jarenlange ervaring heeft hij verwerkt in Het lazaruseffect waardoor dit verhaal ook aanvoelt alsof het echt gebeurd kan zijn.

Wat mij betreft zou dit boek opgenomen moeten worden op de verplichte boekenlijst op middelbare scholen. Het is een boek met een belangrijk thema en draagt ook een boodschap uit naar onder ander deze doelgroep. Het is een boek die zeker ondersteunend kan zijn aan lessen over dit thema. Rouw kent geen vast patroon qua tijdslijn. De een rouwt langer dan de ander en ervaart het ook op zijn eigen manier.

De schrijfstijl is boeiend en betrekt de lezer bij het verhaal. De vlotte pen zorgt ervoor dat het geheel snel leest en ik las het 164 bladzij tellende boek binnen een dag uit. In het boek zijn ook een aantal citaten van de songteksten van Nick Cave te vinden. Nadat ik het boek dichtsloeg heb ik echt wel even gewacht voor ik een ander boek oppakte. Dit boek is echt een aanrader, maar ook heftig om te lezen door zijn thematiek.