Lekker om even weg te lezen

Na IJsbreker keren we terug naar Maple Hills, en gelukkig verdwijnen Anastasia en Nate niet uit beeld. Ze komen meerdere keren terug in Vuurzee, wat het verhaal meteen vertrouwd en gezellig maakt.

Dit deel draait om Russ — teamgenoot van Nate, verlegen, zorgvuldig met zijn woorden en een enorme overdenker — en Aurora (Rory), dochter van een F1-baas. Ze lijkt alles te hebben, maar is wanhopig op zoek naar liefde… terwijl ze alles wat te dichtbij komt zelf weer afstoot.

Tijdens een feestje in het huis van de ijshockeyspelers ontmoeten ze elkaar. Onzeker, aftastend, maar met voelbare chemie.
En dan is er Jenga.
Niet de brave versie.
Een opdracht later geeft Rory twee minuten lang een lapdance aan de stoere, zichtbaar overrompelde Russ. De vonk? Die slaat meteen over.

Na die nacht — en nadat ze zelfs het bed hebben gedeeld — denken ze elkaar weer kwijt te zijn.
Tot ze nog geen dag later opnieuw oog in oog staan…
Bij kamp Honey Acres.

Beiden hebben zich opgegeven als begeleider.
Zelfde groep. Zelf terrein.
En duidelijke regels: geen gerotzooi onder het personeel.

Wat volgt is een heerlijke slowburn romance vol verlangen, persoonlijke waarden, wederzijds respect en groei. Jaloerse Russ is verrassend leuk, chaotische Rory steelt je hart en de grappige kinderquotes — plus drie fantastische kamphonden — geven het verhaal extra charme en warmte.

Misschien iets voorspelbaarder dan IJsbreker, maar Vuurzee leest zó fijn en warm dat je bijna zelf naar Honey Acres wilt vertrekken.