Wat een pareltje

Misha en Ryen worden in groep 7 aan elkaar gekoppeld als penvrienden. Eén simpele regel: geen foto’s, geen social media, geen telefoonnummers. Alleen woorden. En die woorden worden alles. Ze groeien uit tot elkaars veilige plek, elkaars beste vriend, zonder elkaar ooit echt te kennen.

Tot die ene avond.
Een feestje.
Een naam die wordt uitgesproken.
En alles wat Misha dacht te weten, valt in duizend stukken.

Ryen blijkt totaal niet het meisje dat hij zich had voorgesteld. Geen verlegen nerd, maar de populaire cheerleader met een perfect masker. En Misha… breekt hun enige regel. Hij zoekt haar op facebook op. En wat hij vindt, maakt hem boos. Verward. Aangetrokken. Gefascineerd.

Ryen weet van niets, maar voelt zich onverklaarbaar aangetrokken tot de stoere gitarist. Tot ze elkaar drie maanden later weer tegenkomen op school. En Misha langzaam de scheuren ziet in het masker dat Ryen draagt bij haar vrienden.

Dit boek zit zó vol emoties:
woede, rouw, angst, jaloezie… maar ook lust, passie en verlangen
Alles botst. Alles schuurt. Alles voelt rauw en echt.

Maar bovenal is dit een verhaal met een prachtige boodschap:
het is nooit te laat om je maskers af te zetten.
Nooit te laat om je innerlijke demonen onder ogen te komen.
En nooit te laat om sorry te zeggen tegen degene die je ooit pijn deed — ook al was dat jezelf.

Een verhaal over woorden met dubbele betekenissen, over vallen en opstaan, en over de kracht van écht jezelf durven zijn.