Van je familie moet je het maar hebben....

Binnen 36 uur was ik erdoorheen. En dat zegt eigenlijk alles.
Dit verhaal pakte me vanaf de eerste pagina en liet me niet meer los.

We volgen de 17-jarige Tieran, die na het verlies van haar ouders terechtkomt op een afgelegen bergtop. Ver weg van alles en iedereen. Ze gaat wonen bij haar stiefoom Jake en zijn twee zonen, Noah en Kaleb. Geen bloedverwantschap, wel een huis waar jarenlang geen vrouw is geweest.
In de herfst en winter is deze plek letterlijk afgesloten van de buitenwereld — en dat voel je in alles.

Wat volgt is geen simpel verhaal. Het is intens, spannend en geladen met een onderhuidse aantrekkingskracht die steeds sterker wordt.
Grenzen vervagen. Blikken zeggen meer dan woorden. En die spanning… die bouwt zich langzaam op tot iets wat je bijna kunt voelen.

Ja, er zitten triggers in. Maar voor mij voelden ze nergens gratuit of storend. Het paste bij het verhaal, bij de setting, bij de emoties.
Sommige scènes zijn bizar, zeker. Maar ook rauw, eerlijk en verslavend. Zo’n boek waarbij je denkt: dit had ik niet moeten willen — en toch lees je door. ‍

Ik heb gesmuld. Echt.
En dat einde? Verrassend. Net even anders dan verwacht.

Een verhaal vol verlangen, spanning en aantrekking…
en eentje die je niet snel loslaat.