Wauw..

Ik ga eerlijk zijn: de eerste twintig hoofdstukken had ik even moeite om erin te komen. Ik heb het boek zelfs kort weggelegd. Maar toen kwam dát moment. Het moment waarop het verhaal me vastpakte — en niet meer losliet. Vanaf daar was er geen weg terug.

Dit is zo’n boek dat prachtig geschreven is. Rijk. Gelaagd. Je wordt meegesleurd op de rug van draken, wakker in een wereld die voelt als een sprookje, maar dan met scherpe randen. En laten we eerlijk zijn: Kaan is zó omschreven dat hij bijna onmogelijk perfect lijkt.

We volgen Raeve, een huurmoordenaar gedreven door wraak. Alles wat ze doet is doordacht, berekend, gecontroleerd. Maar niets is simpel in dit verhaal. Haar pad is er één vol pijn, keuzes en geheimen — en steeds weer denk je: nu kan het toch niet erger worden?
Maar dat wordt het wel.

Wat dit boek voor mij zo sterk maakt, is hoe Raeve verscheurd wordt tussen twee werelden. Wat is echt? Wat is herinnering? Wat is waarheid? Als lezer voel je die verwarring, die twijfel, die innerlijke strijd. Het verhaal speelt met je mee, op een manier die je volledig opslokt.

En dan dat einde…
Een enorme cliffhanger. Zo eentje waar je even stil van wordt en alleen maar kunt denken: ik wil nú boek twee.

Dit is een verhaal dat blijft hangen. Dagen later zit het nog in mijn hoofd. Ik baal oprecht dat het uit is — en dat zegt alles.

Een magisch, intens en meeslepend verhaal dat je moet laten binnenkomen…
maar dat je daarna nooit meer loslaat.