Goed boek, maar niet genoeg om wat te veranderen

Ik was in eerste instantie aangenaam verrast toen ik het boek ‘Mijn beloofde land‘ van de Israëlische columnist en schrijver Ari Shavit las. Hij studeerde filosofie aan de Hebreeuwse Universiteit van Jerusalem. Hij kijkt met een liefdevolle en tegelijkertijd kritische blik naar zijn overgrootvader. Een Britse zionist die in 1897 het Heilige Land bezocht en zag dat hier de toekomst van zijn Joodse volk lag.

‘In 1897 zijn er meer dan een half miljoen Arabieren, bedoeïen en druzen in Palestina, waarvan volgens de Ottomaanse demografie in de districten Jeruzalem, Nablus en Acre 3% Joods was (15.000-25.000). Er zijn 20 steden en honderden dorpen. Mijn grootvader ziet het niet, omdat het voor hem noodzakelijk is om het niet te zien. Hij ziet het niet, want als hij dat wel zou doen, zou hij op zijn schreden terug moeten keren. Maar mijn overgrootvader kan niet terug. Nu kan hij verder; mijn overgrootvader kiest ervoor het niet te zien.’

Shavit verhaalt over de Arabische steden en dorpen zoals Lydda (Lod), Hulda, Rehovot, Ramla, en Deir Yassin, die vanaf ongeveer 1900 worden bevolkt door Joodse zionisten. Om in 1948 uiteindelijk op (veelal) gruwelijke wijze volledig door Israël veroverd te worden. In totaal 700.000 Palestijnen worden in 1948 verdreven en gedeporteerd naar vluchtelingenkampen. Tegelijkertijd stroomt de net opgerichte Staat Israël vol met Joodse immigranten: tussen 1945 en 1951 arriveren 750.000 Joodse vluchtelingen in Israël. De Palestijnse dorpen krijgen een andere naam en worden Israëlisch dorpen. Van de ene afschuwelijke ramp direct door naar een volgende ramp.

Ik ben net terug van een reis door Palestina. De meeste van bovenstaande genoemde dorpen liggen in het huidige Israël en heb ik niet bezocht. Maar door het lezen van dit boek kwam ik erachter dat het voormalig dorpje Deir Yassin in Jeruzalem stad ligt. Over dit dorpje had ik al wel vaak gelezen: tenminste 100 Palestijnen werden in 1948 bruut afgeslacht in het kader van het verschrikkelijke masterplan Dalet. Wat ik niet wist was dat de staat Israël dit trauma destijds heel pragmatisch aanpakte: in 1951 werd wat er van het Palestijnse dorp Deir Yassin nog restte omgetoverd in een gesloten psychiatrische inrichting Kfar Shaul. Gelegen tussen de (ultra-orthodoxe) wijken Givat Shaul en Har Nof in Jerusalem. Ik ben mijn Palestinareis geëindigd in Jerusalem. Op weg met de light rail van de oude stad naar Yad Vashem ben ik praktisch langs deze wijken gereisd. Als ik dit had geweten was ik hier (halte Kiryat Moshe) uitgestapt om een moment stil te staan bij deze geschiedenis.

Nieuwsgierig naar mijn hele recensie? Lees hier verder: https://angelathissen.nl/2018/11/02/mijn-beloofde-land-ari-shavit/