Een zomer om lang bij stil te staan

Een alleenwonende, negentigjarige vrouw laat zich door beelden, geuren en geluiden die haar appartement binnendringen, wegvoeren naar die ene zomer die zo bepalend is geweest voor haar ontwikkeling tot jonge vrouw. Drie maanden lang in de zomer van 1939 verbleef zij op het landgoed van haar opa, Villa Ada, in de buurt van Pistoia.
Het verhaal speelt zowel in het heden van 2019, in Florence terwijl de eerste tekenen van de lente voelbaar zijn, als in die mooie zomer van 1939, waarnaar de gedachten van de vrouw terugkeren door een geur die ze ruikt of een geluid dat ze hoort .
De stijl is prachtig, de dialogen lopen soepel, het proza is goed verzorgd en niet zelden tref je poëtische zinnen aan; vaak is er een zoeken naar woorden om dat wat gezegd wordt, nog mooier weer te geven, 'beeldender' uit te drukken. De gedetailleerde beschrijvingen van de natuur, van de geuren, kleuren en geluiden ervan, van intonaties en gebaren, van materialen en van mensen, hebben op mij een enorme indruk gemaakt.