De geluidloze klap in ons gezicht

Wanneer er geen woorden meer zijn om te spreken, geen geluiden om te horen, in wat voor een wereld leven we dan?

Cover, titel en achterflaptekst van deze roman hebben een prikkelende werking: deze roman moet gewoon gelezen worden. Het kan niet anders dan dat dit boek dat de lezer radicale oplossingen belooft, bijzonder is.
Consumptie van dierenvlees is door besmetting met een dodelijk virus niet langer mogelijk, aldus de overheid, en dat in een land dat te kampen heeft met overbevolking én hongerende inwoners. Alle dieren, ook niet-besmette, worden geruimd, geen enkel dier uitgezonderd, dus ook de huisdieren en dieren van de dierentuin. Blijft nog altijd het probleem van de overbevolking en de hongerlijders. De oplossing die de overheid voor het gestelde probleem gevonden heeft, is meteen grootscheeps aangepakt en tot de enige en algemene regel verheven. In korte tijd heeft de bevolking zich neergelegd bij het nieuwe normaal, sterker nog, er is zelfs een bloeiende handel ontstaan in het vervangende product. Slechts een enkeling wantrouwt de informatie die door het gezag naar buiten wordt gebracht, zoals Marcos Tejo en zijn vader. Marcos’ vader komt zijn wantrouwen duur te staan: langzamerhand zinkt hij weg in ‘een donkere, seniele stilte’. ‘Zijn woorden zijn er wel, maar ze zitten opgesloten. Ze liggen langzaam te vergaan achter zijn gekte.’

Woorden zitten niet opgesloten bij de schrijfster; in een tamelijk zakelijke stijl doet zij verslag van scènes die je koude rillingen bezorgen. Haar beeldend vermogen in taal is zo groot dat de lezer zich aanwezig waant bij de handelingen die voltrokken worden, bij de gevoelens die beschreven worden; de lezer ziet, hoort, voelt, ruikt, proeft, huilt, schreeuwt en gruwt alsof hij personage is in de roman. Op elke pagina staan prachtige, memorabele zinnen te lezen. Van Marcos’ zus die nog nooit een oorspronkelijke gedachte heeft gehad, lezen we: ‘De woorden van zijn zus zijn als dozen vol blanco papier.’ En zo zijn nog talloze voorbeelden te geven, waarin geluiden en woorden – of het ontbreken ervan - een grote rol spelen.
Aardig detail is dat de schrijfster, Agustina Bazterrica, uit het land komt waar veel vlees gegeten wordt; dit bijzondere boek waarin de lezer niet gespaard wordt voor gruwelijke taferelen, heeft inmiddels zijn weg gevonden naar talloze landen. Het was niet de bedoeling van de auteur de vleesindustrie aan te pakken, maar het doet haar wel plezier dat zij mensen met dit boek een zetje geeft om na te denken over het vlees op hun bord.