Hoe ver ga jij om het huis van je dromen te bemachtigen?

Stel je voor: je wilt al jaren verhuizen en steeds zie je een droomhuis aan je neus voorbijgaan. En dan hoor je dat er binnenkort een woning te koop komt die écht perfect is. Het heeft alles wat je zoekt. Zelfs een schommel in de tuin voor je toekomstige kinderen. Dan wil je toch niet dat ook dit huis weer door je vingers glipt?

Margo is de huizenjacht helemaal zat. Hun eigen huis is al verkocht en inmiddels wonen ze anderhalf jaar in een klein appartement. Steeds grijpen ze mis, steeds gaat dat ene perfecte huis naar iemand anders. De frustratie stapelt zich op – en Margo slaat door. Een beetje? Nee… behoorlijk.

Wat volgt is een hilarisch en tegelijk tragisch relaas over alles wat ze uit de kast trekt om dit huis maar te kunnen bemachtigen. En geloof me: ze gaat ver. Telkens denk je dat ze het voor elkaar heeft, maar natuurlijk loopt het weer anders.

Het verhaal begint herkenbaar voor iedereen die ooit Funda heeft afgestruind op zoek naar dé perfecte plek. Maar al snel neemt het een andere wending. Margo zet steeds meer op het spel: haar baan, haar relatie, vriendschappen – en vooral haar mentale gezondheid. Ze is geen personage met wie je je gemakkelijk identificeert (hoop ik!), maar juist dat maakt het verhaal zo tragikomisch sterk. Je kijkt met verbazing én een glimlach toe hoe ze zichzelf steeds verder vastdraait.

Het einde was verrassend en maakte het verhaal voor mij helemaal af.

Ik heb het boek geluisterd via Storytel. De manier van inspreken vond ik persoonlijk wat minder prettig, maar dat is natuurlijk smaakgebonden.