Meeslepend, emotioneel en hoopvol

Ik keek enorm uit naar Als dromen fluisteren, het vervolg op Waar de zon de sneeuw raakt. Die dikke pil liet me volledig opgaan in het leven van Ambre en de mensen om haar heen. Ik was nog lang niet klaar met hen, en hoe bijzonder is het dan dat er een vervolg is dat opnieuw zo weet te raken. Het is overigens aan te raden de boeken op volgorde te lezen, omdat dit verhaal zoveel meer betekenis krijgt als je hun verleden kent.

Na haar breuk met Tim heeft Ambre haar leven in Lyon voorzichtig weer opgebouwd. Ze werkt in een kledingwinkel, woont samen met de rustige en stabiele Marc en probeert haar verleden achter zich te laten. Haar leven lijkt veilig en in balans, maar wanneer Rosalie haar in paniek belt omdat haar man verdwenen is, twijfelt Ambre geen moment. Ze keert terug naar Arvieux, de plek waar ze vijf jaar eerder een seizoen werkte en waar ze uiteindelijk met een gebroken hart vertrok.

Daar wordt ze opnieuw geconfronteerd met alles wat ze heeft achtergelaten: haar oude vrienden, onverwerkte herinneringen en gevoelens die nooit echt verdwenen zijn. Vooral het weerzien met Tim en Anton maakt veel los. Oude wonden worden opnieuw opengereten en iedereen wordt gedwongen stil te staan bij het verleden en de keuzes die ze hebben gemaakt. Ambre beseft dat ze ook onder ogen moet zien wie ze is geworden en wat ze nog wil.

Wat dit boek zo bijzonder maakt, is hoe menselijk alle personages zijn. Niemand is perfect. Iedereen draagt littekens, schuldgevoelens en verlangens met zich mee. Vooral de relatie tussen Ambre en Anton is prachtig en ontroerend uitgewerkt. Via Ambre worden Tim en Anton gedwongen om onder ogen te zien dat ze al jaren vastzitten in schuldgevoel en plichtsbesef.

De schrijfstijl is warm en meeslepend, en beetje bij beetje leer je de personages beter kennen en begrijpen. Het is een verhaal over loslaten, vergeving en de moed om verder te gaan, zelfs als dat betekent dat je eerst terug moet naar waar het pijn deed.