Tegenvaller.

De vergetene begint met de zin: "mijn grootvader was een slecht mens."
De proloog is niet slecht geschreven en maakt nieuwsgierig naar het verhaal.

Steven Braekeveldt heeft met dit boek de levensloop van zijn grootvader willen schetsen, een grootvader, die slechte dingen heeft gedaan in zijn leven.
Dingen die niet vergeten mogen worden, zeker niet door de geschiedenis.
Veel mensen met daden gepleegd zoals door grootvader zijn uiteindelijk gestraft, maar grootvader is altijd de dans ontsprongen en de auteur vind dat niet terecht, heb ik het idee.

Wie grootvader in werkelijkheid is, zullen we nooit te weten komen, omdat hij na de oorlog zijn naam veranderd heeft.
Onder de slechte daden vallen onder meer lidmaatschap van de maffia, waarbij hij veel mensen heeft gedood en ook was hij in de oorlog een hoge SS officier.

Het boek speelt tussen 1901 en 1947 en is opgedeeld in meerdere fragmenten, wat het lezen er niet plezieriger op maakt. Een consistent en vloeiend verhaal ontbreekt daardoor.
Ook mist het verhaal diepgang: was was nou eigenlijk de persoonlijkheid van grootvader, behalve de som van zijn daden?
Over ontwikkeling en emoties wordt niet gesproken, jammer.
Het boek blijft een verbrokkeld geheel, je leest door, omdat je toch meer verwacht, maar daarin wordt je ruimschoots teleurgesteld.
Een ander punt van kritiek is het feit, dat niet duidelijk is wat feiten zijn en wat fictie, toch wel belangrijk voor een boek wat pretendeert gebaseerd te zijn op ware feiten. Hier en daar wat fictie stoort niet, maar dit is teveel. En dan heb ik het nog niet eens over de vele fouten, groot en klein.
Ook de overdreven schrijfstijl is storend en volkomen onnodig voor de kracht van het verhaal.
De vergetene is geen boek wat lang beklijft.