Over eenzaamheid, rouw en gebrek aan verbinding.

Het werd zomer en ik knipte mijn broek af.
Louis Claus kwam naar school in een clownspak, met rode en groene ruiten en een slappe veterstrik die de witte kraag bijeen hield.
Zo begint Het aanbidden van Louis Claus.

Carla, het hoofdpersonage en Louis zitten beiden in de brugklas en worden verliefd op elkaar.
Carla aanbidt Louis en doet er alles aan om hem gunstig te stemmen.
Ze krast zelfs zijn naam in haar arm.
Door zijn ouders wordt ze niet echt geaccepteerd , maar dat deert haar niet zo of het valt haar niet op.
Naast haar vriendschap met Louis zijn er ook haar vriendinnen, Juicy en Isadee.
Er wordt een echte puberteitsperiode beschreven met veel drank en drugs, met sex , ook tussen de meisjes onderling, met cranberry breezers, Gold Strike , videoclips kijken op TMF en uit verveling bellen met Tell Sell.
Met haar ouders heeft Carla niet echt een diepgaand contact. Ze laten haar haar eigen verantwoordelijkheid nemen. Ofschoon haar vader, die huisarts is, haar wel op 13 jarige leeftijd naar een collega stuurt voor een spiraaltje , waar op school lacherig over wordt gedaan.
Toen haar zus verdween en in een kraakpand ging wonen viel dat pas na drie weken op.
Haar moeder krijgt borstkanker, maar ook dan is er niet veel contact.
Haar moeder had eigenlijk geen kinderen gewild, blijkt later tijdens een van de weinig gesprekken die Carla met haar heeft.
“Kinderen worden toch nooit wat je ervan verwacht had.”
Uiteindelijk eindigt haar relatie met Louis op een nare manier.

Vijftien jaar later woont Carla in Amsterdam en werkt – hoewel ze nauwelijks iets uitvoert - als kunstenares. Ze verdient wat bij door als model te fungeren voor kunstschilders.
Ze woont samen met een andere kunstenares, Destiny , maar echt diep gaat die relatie niet.
Dan komt ze Louis weer tegen en ze hebben opnieuw een kortstondige verhouding, die alweer niet goed afloopt.

Het boek is opgedeeld in episodes: deel een Hunker 2003: deel twee De bruid droeg tranen 2018: Echo 2019 en het laatste deel De vijfde dag 2003.
De hoofdstukken zijn kort en er zijn veel , goed geschreven , dialogen en weinig uitleg, waardoor je de gevoelens van Carla , haar passiviteit en depressie , haar eenzaamheid, haar gebrek aan erkenning, tussen de regels door moet lezen.
Het gebrek aan echte verbinding met de mensen om haar heen, haar zoektocht naar erkenning, haar eenzaamheid , haar depressie na de dood van haar moeder komen goed uit de verf.
Veelzeggende zinnen; “Ze wil de vlam zijn en niet de mot. “
“Alles om maar niet alleen te hoeven zijn.”
De onmacht tussen de personages weergegeven wanneer haar vader haar afzet bij haar nieuwe adres.
"Papa stond wat wezenloos bij de voordeur te wachten, ik bedankte en omhelsde hem en zei: ‘Pas goed op jezelf.’ Pas toen ik de grote schooldeur dichtzwaaide zag ik de parkeerbon in zijn hand. Hij had bijbetaald, maar op geen enkele manier laten merken dat hij wilde blijven."
Ze heeft niet het gevoel dat ze kan voldoen aan de verwachtingen van anderen.
“De anderen lijken iets te verwachten. Ik voel me een lucifersdoosje dat iemand hoopvol openschuift omdat er vanbinnen iets rammelt, maar het zijn twee verkoolde lucifers. “
Het aanbidden van Louis Claus is een goed geschreven debuut, zoals De Volkskrant zo treffend verwoordt: “Dit is het begin van echt schrijverschap. “
3.5