Voornamelijk een zagend hoofdpersonage

Ik had hoge verwachtingen van dit boek. Op de achterflap klinkt het alsof dit een vertelling van een hallmark kerstfilm zou kunnen zijn. Dat was het niet. Het verhaal is zelf is niks bijzonder en naast het feit dat het zich afspeelt tijdens kerst, voldoet de titel niet aan zijn verwachtingen. De personages boeien niet veel en enkel het einde zorgt voor een voldaan gevoel. Jammer.

In dit verhaal gaat Mirren (opnieuw) op zoek naar een boek. Vorige keer was dit gelukt met een oude bekende Theo, die in dit verhaal ook opduikt. Voor het vorige boek zou er een novelle bestaan? In elk geval zijn de twee deze keer in Schotland belandt. Er is rivaliteit, maar ook tussendoor een kattengevecht over de liefde tussen hen twee. Maar er is ook een knappe Laird aanwezig met de aanwijzingen voor het boek dat ze zoeken in een gigantisch kasteel. De vraag is natuurlijk: welk boek zoeken ze?

Een zeer interessant concept dus, maar de personages vallen enorm tegen. Je kan erg moeilijk sympathie voor ze krijgen, ook al worden ze vrij gedetailleerd beschreven. Mirren is soms onuitstaanbaar. Vanaf het moment dat ze haar telefoon verliest blijft dit een herhalende zin: 'Er is zo een mooi uitzicht, had ik mijn telefoon maar om dit op te slaan, had ik mijn telefoon maar om iemand te bellen, had ik mijn telefoon maar om de zaklamp te gebruiken,... Het werd na een tijdje vervelend. Ze kibbelt veel met haar rivaal Theo. Het ene moment is hij knap, het andere moment onuitstaanbaar. Ik heb de novelle niet gelezen, dus ik had het gevoel dat ik daar ook erg veel informatie miste. De Laird is wel sympathiek, maar kan ook gek uit de hoek komen en hoewel Mirren en hij veel praten over hun families en situatie, gaat de evolutie iets te snel.

Er was erg veel randinformatie. Ondanks de mooie setting en de mooie beschrijvingen waren er te veel hoofdstukken waar er helemaal niks gebeurde en die me ook helemaal niks konden interesseren. Als we enkel de aanwijzingen zouden volgen zou het boek de helft korter kunnen zijn.

De beste fragmenten in het boek waren duidelijk de aanwijzingen en de speurtocht naar het boek. Deze momentjes gingen soms ook te snel. Er waren zalige momenten waar ze zochten in alle bibliotheken, in het doolhof, in de slaapkamer van de grootvader en de uiteindelijke onthulling. Dit is erg goed aangepakt. Als het boek meer speurtocht had en minder randinformatie was het een stuk beter geweest.

Het einde is erg ontroerend. De onthulling pakte me wel en ik had het niet zien aankomen, wat dus zeker een pluspunt was. Ik had in het begin een licht vermoeden, maar nadien verdween dat en daarna kwam de bom al. Mooi aangepakt. Dat maakte het einde zeker waard om te lezen. Of ik nog een boek zou lezen van Jenny Colgan? Misschien, maar geen kerstboek meer.